De laatste dag is aangebroken, we staan te popelen om naar de watervallen te gaan. Maar al snel blijkt dat de tocht naar de watervallen iets te veel risico met zich mee zal brengen door de regen van de afgelopen dagen. Een alternatief plan wordt ingesteld en we vertrekken naar Spier, een park met entertainment. De tocht naar Spier was de moeite waard! Eenmaal aangekomen konden we Cheetah´s bekijken en zelfs aaien (tegen betaling). Fantastisch om te zien dat die wilde poesjes zo kunnen spinnen en stil blijven liggen. En dan te bedenken dat je geen schijn van kans hebt als ze op je afkomen, ze halen 120km per uur! Ook een klein vogelpark was er aanwezig maar die heb ik niet bezocht. Onder een stralende zon hebben we een heerlijke lunch gehad, een lopend buffet met allerlei warme hapjes. En tot mijn grote verbazing konden ze daar ook goeie cappuccino maken. In de tussentijd heb ik nog wat aandenkens gekocht waaronder een spaarvarkentje voor Rosalie (gemaakt van papier).
Om de dag positief af te sluiten zijn we ook nog ff naar t strand geweest. Daar hebben we lekker gewandeld en heerlijk uitgewaaid, genietend van de zon en de zee(lucht). Een mooiere afsluiting van deze intensieve maand kon ik me niet bedenken.
Eenmaal op de kliniek aangekomen was het tijd om afscheid te nemen. Bij de dagafsluiting werden zowel Marc als ik hartelijk bedankt voor de prettige periode die we daar hadden doorgebracht. Toen ik aan het woord kwam had ik het wel een beetje lastig, afscheid nemen van een groep en omgeving waarmee je zo veel hebt meegemaakt. Dat deed me wel wat. Uiteindelijk was het tijd om te gaan, namen we van iedereen apart afscheid en stapten in de auto van Markus die ons naar het vliegveld bracht. Het vliegtuig vertrekt om 23.55 uur, dat wordt dus ook een beetje slapen gedurende de lange reis en dat maakt de reis gevoelsmatig weer een kortere duur....
zondag 9 mei 2010
vrijdag 7 mei 2010
Dag 30
's Morgens wakker worden en toch nog een beetje de naweeen van de diefstal voelen. Ik probeer gewoon wat leuks te maken van de dag en de nieuwe mensen goed te verwelkomen. Uiteindelijk lukt het me om het geheel van me af te zetten en de laatste loodjes van het programma te doorlopen. 3 nieuwe mensen zijn er nu en ik denk dat ze wel goed in de groep passen. Het is wel leuk om te zien hoe zij momenteel in het programma zitten terwijl je zelf al 4 weken hebt doorlopen. In het begin is er nog veel onduidelijk, met name van jezelf, maar de 4 weken ervaring leert dat ze al snle erachter zullen komen waar ze aan kunnen werken.
Inmiddels hebben Marc en ik onze stoelen gereserveerd voor de vlucht van morgen en terwijl we dat doen horen we dat ipv zondag er zaterdag een uitstapje gemaakt zal worden ivm het goede weer op zaterdag en het slechte weer op zondag. Die kunnen we dus ook nog ff meepakken en we gaan naar de watervallen. Daarna inpakken en richting vliegveld, in de hoop dat de vlucht niet geannuleerd zal worden.....
Inmiddels hebben Marc en ik onze stoelen gereserveerd voor de vlucht van morgen en terwijl we dat doen horen we dat ipv zondag er zaterdag een uitstapje gemaakt zal worden ivm het goede weer op zaterdag en het slechte weer op zondag. Die kunnen we dus ook nog ff meepakken en we gaan naar de watervallen. Daarna inpakken en richting vliegveld, in de hoop dat de vlucht niet geannuleerd zal worden.....
Dag 29
De dag begon rustig, deze ochtend komt er een nieuwe en 's avonds nog 1. Het programma draait gewoon door en de sessies zijn weer vol in gang. In de ochtend heb ik mijn afsluitend gesprek met Marianda en ik kijk er naar uit.
Het laatste gesprek met Marianda is de evaluatie en ik krijg nu feedback van haar over hoe ik in haar ogen de afgelopen 4 weken heb doorgelopen. Ik kreeg te horen dat ik van het begin af aan erg open heb gestaan voor het programma (en haar gesprekken) en dat ik tot vele nieuwe inzichten ben gekomen. Ik heb mijn verslaving serieus genomen en enkele "oude" kwalen recht in de ogen gekeken en er op een positieve manier mee omgegaan en (grotendeels) verwerkt. Ze was onder de indruk van mijn inzet en ontwikkeling tijdens het verblijf en ondanks dat je al 43 bent doen deze opmerkingen je toch goed. Normaals krijg je een paar veren in je achterste geduwd maar dit voelde meer als een hele kip =-].... Kortom een positieve afsluiting.
's Middags zijn we gaan sporten alleen hadden we geen slotje bij om onze kastjes met spullen af te sluiten. Dus ik vloog de supermarkt in om een paar slotjes te halen en rekende de slotjes af. Tot mijn grote verbazing ontdekte ik bij de kassa dat mijn portemonnaie leger was dan gebruikelijk. Bij het openen merkte ik dat er veel minder geld in zat dan gedacht. Bij nadere analyse blijkt er ongeveer Euro 350 uit mijn portemonnaie te zijn gehaald. Ik schrok me kapot, ik was nu de klos van een diefstal binnen de kliniek. Iemand heeft in mijn spullen geneusd op de kamer en mijn portemonnaie bemachtigd. Aanvankelijk was ik erg boos en gefrustreerd dat het was gebeurd, maar later was ik erg boos op mezelf dat ik de kans had gelaten om mijn geld te laten meenemen.
Ik heb het op de kliniek meedegedeeld en iedereen was geschrokken. Marcus baalde er ook van maar er was weinig wat we konden doen. Iedereen kon het geweest zijn en ik heb uiteindelijk besloten me erbij neer te leggen en de positiviteit van het programma te laten overheersen. Dit was uiteraard niet makkelijk maar het luchtte op dat ik de diefstal kon delen met de mensen en het achter me te laten. Dat geeft meer rust.
Het laatste gesprek met Marianda is de evaluatie en ik krijg nu feedback van haar over hoe ik in haar ogen de afgelopen 4 weken heb doorgelopen. Ik kreeg te horen dat ik van het begin af aan erg open heb gestaan voor het programma (en haar gesprekken) en dat ik tot vele nieuwe inzichten ben gekomen. Ik heb mijn verslaving serieus genomen en enkele "oude" kwalen recht in de ogen gekeken en er op een positieve manier mee omgegaan en (grotendeels) verwerkt. Ze was onder de indruk van mijn inzet en ontwikkeling tijdens het verblijf en ondanks dat je al 43 bent doen deze opmerkingen je toch goed. Normaals krijg je een paar veren in je achterste geduwd maar dit voelde meer als een hele kip =-].... Kortom een positieve afsluiting.
's Middags zijn we gaan sporten alleen hadden we geen slotje bij om onze kastjes met spullen af te sluiten. Dus ik vloog de supermarkt in om een paar slotjes te halen en rekende de slotjes af. Tot mijn grote verbazing ontdekte ik bij de kassa dat mijn portemonnaie leger was dan gebruikelijk. Bij het openen merkte ik dat er veel minder geld in zat dan gedacht. Bij nadere analyse blijkt er ongeveer Euro 350 uit mijn portemonnaie te zijn gehaald. Ik schrok me kapot, ik was nu de klos van een diefstal binnen de kliniek. Iemand heeft in mijn spullen geneusd op de kamer en mijn portemonnaie bemachtigd. Aanvankelijk was ik erg boos en gefrustreerd dat het was gebeurd, maar later was ik erg boos op mezelf dat ik de kans had gelaten om mijn geld te laten meenemen.
Ik heb het op de kliniek meedegedeeld en iedereen was geschrokken. Marcus baalde er ook van maar er was weinig wat we konden doen. Iedereen kon het geweest zijn en ik heb uiteindelijk besloten me erbij neer te leggen en de positiviteit van het programma te laten overheersen. Dit was uiteraard niet makkelijk maar het luchtte op dat ik de diefstal kon delen met de mensen en het achter me te laten. Dat geeft meer rust.
donderdag 6 mei 2010
Dag 28
Woensdag 5 mei
De sfeer is niet helemaal hersteld. Nog steeds is er sprake van spanningen en vindt er een enkele keer een klein opstootje plaats. Er is nog iemand die eerder naar huis wil en hij kaart dit met de leiding aan. Na lang wachten krijgt ook hij toestemming om eerder te vertrekken. Vanavond zijn er dus 4 weg en komt er 1 nieuwe....
Verder heb ik het gevoel dat ik ff stil sta, ik zal het thuis verder op moeten pakken. Ik heb gekozen om ff een paar uur vissen en dat werkte relaxed. Intussen heb ik na zitten denken hoe de zaakjes thuis weer goed op te pakken en heb besloten de bedrijfsarts te mailen voor een afspraak. Ik wil graag weer zsm aan het werk, omdat ik er echt weer zin in heb. Wel rustig opbouwen om niet overhaast te werk te gaan maar ik voel weer levenskracht in me.
Uiteindelijk vertrekken de 4 naar het vliegveld en zijn ze definitief vertrokken. Toch raar dat je een leegte voelt als ze weg zijn, maar het komt wel ten goede van de rust. En nog maar 3 dagen en ik zit ook in het vliegtuig.
De sfeer is niet helemaal hersteld. Nog steeds is er sprake van spanningen en vindt er een enkele keer een klein opstootje plaats. Er is nog iemand die eerder naar huis wil en hij kaart dit met de leiding aan. Na lang wachten krijgt ook hij toestemming om eerder te vertrekken. Vanavond zijn er dus 4 weg en komt er 1 nieuwe....
Verder heb ik het gevoel dat ik ff stil sta, ik zal het thuis verder op moeten pakken. Ik heb gekozen om ff een paar uur vissen en dat werkte relaxed. Intussen heb ik na zitten denken hoe de zaakjes thuis weer goed op te pakken en heb besloten de bedrijfsarts te mailen voor een afspraak. Ik wil graag weer zsm aan het werk, omdat ik er echt weer zin in heb. Wel rustig opbouwen om niet overhaast te werk te gaan maar ik voel weer levenskracht in me.
Uiteindelijk vertrekken de 4 naar het vliegveld en zijn ze definitief vertrokken. Toch raar dat je een leegte voelt als ze weg zijn, maar het komt wel ten goede van de rust. En nog maar 3 dagen en ik zit ook in het vliegtuig.
woensdag 5 mei 2010
Dag 27
Dinsdag 4 mei
Heftig begin van de ochtend, we zijn te laat gewekt en iedereen haast zich om op tijd te zijn voor de wandeling. De haast leidt tot diverse irritaties en loopt zelfs uit de hand. Heftige discussies volgen en er wordt over en weer gescholden. De sfeer is te snijden en iedereen is onder de indruk. In de eerstvolgende sessie wordt de groepssfeer besproken en dit leidt tot wederom heftige discussies en onenigheid. Het vertrouwen bij een aantal personen is gezakt, men vertrouwt elkaar niet meer. Ik merk dat het groepsgevoel sterk gezakt is door de verschillende discussies en dat geeft me geen goed gevoel. Wel probeer ik er nog het beste van te maken en dat lijkt aardig te lukken.
1 persoon heeft het zo bond gemaakt dat ie eerder naar huis gaat, dat wilde hij zelf ook dus hij heeft zijn doel bereikt. De mensen die hier al (bijna) 4 weken zijn beginnen het inmiddels wel genoeg te vinden. Het verlangen om naar huis te gaan wordt groter en het leerproces raakt uitgewerkt. Ik ben 1 van die personen.
Met mijn psychologe heb ik veel besproken, de situatie van vanochtend, de groepsdynamiek die gedaald is en de acties die ik onderneem als ik thuis ben. Er is veel besproken en voel me na deze sessie helemaal leeg, deels ook door de problemen in de ochtend.
Ik heb me die dag rustig gehouden, ook wanneer er weer nieuwe opstootjes kwamen. 's Avonds hebben we het e.e.a. besproken tijdens de groepssessie maar daarmee is de onrust niet weggenomen. De spanningen bij enkele mensen zijn nog steeds aanwezig en suddert rustig door. Uiteindelijk ligt iedereen vroeg in bed, in de hoop dat het de dag daarna een stukje beter zal zijn
Heftig begin van de ochtend, we zijn te laat gewekt en iedereen haast zich om op tijd te zijn voor de wandeling. De haast leidt tot diverse irritaties en loopt zelfs uit de hand. Heftige discussies volgen en er wordt over en weer gescholden. De sfeer is te snijden en iedereen is onder de indruk. In de eerstvolgende sessie wordt de groepssfeer besproken en dit leidt tot wederom heftige discussies en onenigheid. Het vertrouwen bij een aantal personen is gezakt, men vertrouwt elkaar niet meer. Ik merk dat het groepsgevoel sterk gezakt is door de verschillende discussies en dat geeft me geen goed gevoel. Wel probeer ik er nog het beste van te maken en dat lijkt aardig te lukken.
1 persoon heeft het zo bond gemaakt dat ie eerder naar huis gaat, dat wilde hij zelf ook dus hij heeft zijn doel bereikt. De mensen die hier al (bijna) 4 weken zijn beginnen het inmiddels wel genoeg te vinden. Het verlangen om naar huis te gaan wordt groter en het leerproces raakt uitgewerkt. Ik ben 1 van die personen.
Met mijn psychologe heb ik veel besproken, de situatie van vanochtend, de groepsdynamiek die gedaald is en de acties die ik onderneem als ik thuis ben. Er is veel besproken en voel me na deze sessie helemaal leeg, deels ook door de problemen in de ochtend.
Ik heb me die dag rustig gehouden, ook wanneer er weer nieuwe opstootjes kwamen. 's Avonds hebben we het e.e.a. besproken tijdens de groepssessie maar daarmee is de onrust niet weggenomen. De spanningen bij enkele mensen zijn nog steeds aanwezig en suddert rustig door. Uiteindelijk ligt iedereen vroeg in bed, in de hoop dat het de dag daarna een stukje beter zal zijn
maandag 3 mei 2010
Dag 26
Maandag 3 mei
De laatste drukke week gaat weer beginnen, om 6.45 uur zijn we alweer uit bed. Los van het dagelijkse geklaag is er 1 persoon die alles op alles zet om eerder naar huis te mogen. Ondanks dat iedereen ziet dat hij nog veel te leren heeft is hij vastbesloten om eerder naar huis te gaan. Het mag alleen geen geld kosten dus ziektekostenverzekering wordt gevraagd en addiction care ook voor een oplossing. Als blijkt dat niet alles naar wens verloopt dreigt hij zelfs met van alles kort en klein te slaan (ook daar hebben ze therapien voor....). Uiteindelijk is het opgelost maar hij zal zijn uren moeten volmaken voor de verzekering.
Vandaag met Mariande (psycholoog) een gesprek gehad en aangegevn dat ik moeilijk met situaties om kan gaan die buiten de/mijn kaders vallen. In dit geval gaat het om Joris, de belg die hier zit maar zich helmaal niet aan het programma houdt. Ter vderduidelijking, hij verwachtte hier een eigen pc, telefoon en een prive-chauffeur (want dat is ie zo gewend). Hij vindt dat hij een eigen programma kan volgen en niet aan het groepsproces hoeft mee te doen. Ook "regelt" hij te pas en te onpas zaakjes die andere clienten niet kunnen of mogen doen. En naar eigen zaggen is hij niet verslaafd, ondanks de eerste 3 dagen die hij hier in volledige afwezigheid door bracht. Als hij niet verslaafd is ben ik geen man.........Hoe gek kan je zijn...
Marianda heeft me in laten zien op welke manier ik het beste me dit soort storende factoren om kan gaan en hoe ik de aandacht bij mezelf en bij anderen kan houden. Dat gaf me een goed gevoel.
's Middags ben ik gaan vissen (erg relaxed) en heb nog ff wat getrimd. Ik voelde me daarna weer lekker fit.
's avonds weer enkele levensverhalen en 1 brief. Ook dat maakt weer wat los en Marc en ik hebben nog met Dennis (degene van de brief) ff zitten praten, die brief sloeg in als een bom..... Gelukkig is ie wat gekalmeerd en kreeg zijn emoties onder controle en dat was een goed teken voor hem, een stapje in de goede richting.
Daarna heb ik mijn mail gechecked en zag weer diverse berichten erin staan. Ik heb de periode dat ik in Zuid Afrika zit veel berichten ontvangen.
Van mijn zus, Mitchell, Nick, Carolien, Agatha, Alex, Inge, Carine (mijn huidige therapeute in Nederland), Herman, Jill en Robbert en het doet me ontzettend goed dat mensen zo meelevend zijn en me ff een opstekertje geven. Erg tof om dat mee te maken.
Alleen die ouwe van mij (Pa dus) die laat weer eens niets horen, wordt toch eens tijd dat ie wat meer met zijn computer doet dan alleen aan en uit zetten (=-]grapje Pa =-]).
Nog 5 dagen en ik zit in het vliegtuig.....
De laatste drukke week gaat weer beginnen, om 6.45 uur zijn we alweer uit bed. Los van het dagelijkse geklaag is er 1 persoon die alles op alles zet om eerder naar huis te mogen. Ondanks dat iedereen ziet dat hij nog veel te leren heeft is hij vastbesloten om eerder naar huis te gaan. Het mag alleen geen geld kosten dus ziektekostenverzekering wordt gevraagd en addiction care ook voor een oplossing. Als blijkt dat niet alles naar wens verloopt dreigt hij zelfs met van alles kort en klein te slaan (ook daar hebben ze therapien voor....). Uiteindelijk is het opgelost maar hij zal zijn uren moeten volmaken voor de verzekering.
Vandaag met Mariande (psycholoog) een gesprek gehad en aangegevn dat ik moeilijk met situaties om kan gaan die buiten de/mijn kaders vallen. In dit geval gaat het om Joris, de belg die hier zit maar zich helmaal niet aan het programma houdt. Ter vderduidelijking, hij verwachtte hier een eigen pc, telefoon en een prive-chauffeur (want dat is ie zo gewend). Hij vindt dat hij een eigen programma kan volgen en niet aan het groepsproces hoeft mee te doen. Ook "regelt" hij te pas en te onpas zaakjes die andere clienten niet kunnen of mogen doen. En naar eigen zaggen is hij niet verslaafd, ondanks de eerste 3 dagen die hij hier in volledige afwezigheid door bracht. Als hij niet verslaafd is ben ik geen man.........Hoe gek kan je zijn...
Marianda heeft me in laten zien op welke manier ik het beste me dit soort storende factoren om kan gaan en hoe ik de aandacht bij mezelf en bij anderen kan houden. Dat gaf me een goed gevoel.
's Middags ben ik gaan vissen (erg relaxed) en heb nog ff wat getrimd. Ik voelde me daarna weer lekker fit.
's avonds weer enkele levensverhalen en 1 brief. Ook dat maakt weer wat los en Marc en ik hebben nog met Dennis (degene van de brief) ff zitten praten, die brief sloeg in als een bom..... Gelukkig is ie wat gekalmeerd en kreeg zijn emoties onder controle en dat was een goed teken voor hem, een stapje in de goede richting.
Daarna heb ik mijn mail gechecked en zag weer diverse berichten erin staan. Ik heb de periode dat ik in Zuid Afrika zit veel berichten ontvangen.
Van mijn zus, Mitchell, Nick, Carolien, Agatha, Alex, Inge, Carine (mijn huidige therapeute in Nederland), Herman, Jill en Robbert en het doet me ontzettend goed dat mensen zo meelevend zijn en me ff een opstekertje geven. Erg tof om dat mee te maken.
Alleen die ouwe van mij (Pa dus) die laat weer eens niets horen, wordt toch eens tijd dat ie wat meer met zijn computer doet dan alleen aan en uit zetten (=-]grapje Pa =-]).
Nog 5 dagen en ik zit in het vliegtuig.....
Dag 25
Zondag 2 mei
Vandaag een relaxdag. Geen witte haaien kijken dus dan maar een alternatief. Keuze uit een dagje strand of een dagje winkelen. De meeste gingen naar het strand en ik had geen zin om met de meute mee te gaan dus ben ik die dag alleen gaan winkelen. Heb me uitstekend vermaakt met een lekkere lange lunch (met veel cappuccino), boekje lezen op een grasveld, open luchtconcert in het winkelcentrum en winkelen. Ik wilde voor Rosalie iets speciaals kopen, ondanks 2 uur zoeken in allerlei winkels is het me helaas niet gelukt.
Einde van de dag hebben we nog een aantal levensverhalen gelezen en hebben we luchtig afgesloten, nog maar 6 dagen...
Vandaag een relaxdag. Geen witte haaien kijken dus dan maar een alternatief. Keuze uit een dagje strand of een dagje winkelen. De meeste gingen naar het strand en ik had geen zin om met de meute mee te gaan dus ben ik die dag alleen gaan winkelen. Heb me uitstekend vermaakt met een lekkere lange lunch (met veel cappuccino), boekje lezen op een grasveld, open luchtconcert in het winkelcentrum en winkelen. Ik wilde voor Rosalie iets speciaals kopen, ondanks 2 uur zoeken in allerlei winkels is het me helaas niet gelukt.
Einde van de dag hebben we nog een aantal levensverhalen gelezen en hebben we luchtig afgesloten, nog maar 6 dagen...
zaterdag 1 mei 2010
Dag 24
Zaterdag 1 mei
De ochtend was dus begonnen met een pittig opstootje en werd nog ff in de groep besproken om vervolgens te laten rusten. We hebben 's morgens 3 levensverhalen gehoord, de 3 vrouwen waren aan de beurt. De verhalen waren erg verschillend (mede door de leeftijden 25-49-60) en leverde toch meer inzicht in en voor die persoon op. 1 verhaal telde maar liefst 18 kantjes en dat was nog een samenvatting.. pfffftttttt.....
In de middag zijn we gaan sporten, ik merk dat mijn conditie een stuk beter wordt. 30 minuten lopen zonder problemen voelt weer lekker aan. Daarna nog ff in de stoombad en douchen om vervolgens naar het winkelcentrum te gaan. Maar iedereen was al vertrokken, ze waren mij vergeten mee te nemen. Na een half uur kwam het busje mij alsnog ophalen..
Voor de rest weinig spannends ondergaan, Marcus kwam met de mededeling dat het duiken naar de witte haai is afgelast door slechte stroming. Helaas een teleurstelling maar er zijn nog zo veel leuke dingen te doen.
Het opstootje van vanmorgen heeft zich opgelost, de persoon in kwestie heeft zijn excuses voor zijn wangedrag besproken en geeft te kennen er aan te willen werken. We zullen hem een handje helpen =-]....
De ochtend was dus begonnen met een pittig opstootje en werd nog ff in de groep besproken om vervolgens te laten rusten. We hebben 's morgens 3 levensverhalen gehoord, de 3 vrouwen waren aan de beurt. De verhalen waren erg verschillend (mede door de leeftijden 25-49-60) en leverde toch meer inzicht in en voor die persoon op. 1 verhaal telde maar liefst 18 kantjes en dat was nog een samenvatting.. pfffftttttt.....
In de middag zijn we gaan sporten, ik merk dat mijn conditie een stuk beter wordt. 30 minuten lopen zonder problemen voelt weer lekker aan. Daarna nog ff in de stoombad en douchen om vervolgens naar het winkelcentrum te gaan. Maar iedereen was al vertrokken, ze waren mij vergeten mee te nemen. Na een half uur kwam het busje mij alsnog ophalen..
Voor de rest weinig spannends ondergaan, Marcus kwam met de mededeling dat het duiken naar de witte haai is afgelast door slechte stroming. Helaas een teleurstelling maar er zijn nog zo veel leuke dingen te doen.
Het opstootje van vanmorgen heeft zich opgelost, de persoon in kwestie heeft zijn excuses voor zijn wangedrag besproken en geeft te kennen er aan te willen werken. We zullen hem een handje helpen =-]....
vrijdag 30 april 2010
Dag 23
Vrijdag 30 april
Het is Koninginnedag en dat is te merken. Gisteravond en vandaag zijn er verschillende personen die last van zucht hebben (verlangen naar hun verslaving zoals drank of alcohol). Koninginnenacht en -dag gaat voor veel mensen gepaard met drank en drugs dus de zucht is groot. Bij mij is dat niet het geval, ik heb er tot op heden nog geen last van gehad. Bij mij werkt dat alleen als ik (alleen) thuis zou zitten met een pc en die situatie doet zich hier niet voor.
Vandaag het normale programma gevolgd met weinig bijzonderheden. Ik heb nog ff gevist met Frits en ik kan zeggen dat het heerlijk ontspannen werkt. Marc heeft het vandaag erg moeilijk, geen baan om naar uit te kijken, zijn relatie met zijn vriendin beeindigd en geen huis om naar terug te gaan. Overigens heeft hij dat allemaal zelf opgegeven; hij heeft bijna letterlijk alles verbrand maar nu de verwerking nog. 's Avonds vertelt hij het aan de groep en dat is goed voor hem, eindelijk wordt ie opener.
Ik kreeg van Marcus te horen dat mijn account niet was opgeheven maar enkel mijn lidmaatschap was opgezegd. Ik voelde me teleurgesteld maar zocht direct een weg om tot beeindiging van mijn account te komen. Een van de clienten heeft een vriend die ook RS speelt. Hij heeft hem gebeld en ik heb al mijn gegevens overgedragen aan hem. Hij veranderde mijn naam, verwijderde al mijn friends en heeft het wachtwoord beeindigd. Uiteindelijk is het dan toch voor elkaar, mijn account bestaat niet meer en heeft een nieuw leven gekregen.....
Samen met Frits hebben wij de bbq verzorgd onder begeleiding van liedjes van Elvis (Frits is een groot Elvis-fan en ik ook). De avond wordt afgesloten met een film en iedereen ligt vroeg in bed. Ik denk aan de witte haaien die ik zal gaan bekijken a.s. zondag, dan ga ik kooiduiken in de hoop 1 of meer witte haaien te zien (dit valt niet in het programma maar heb ik speciaal aan Marcus gevraagd te mogen doen).
Ik schrijf deze blog in de ochtend, zojuist zijn Marc en ik "bedreigd" door onze kamergenoot. Hij meent al de hele week dat een van ons de deur 's nachts open laat staan (met opzet) en dat hij er wakker van wordt. Alhoewel wij dit ontkennen flipt hij helemaal uit, wordt erg aggressief en dreigt ons op te staan wachten als we eenmaal thuis zijn. Ik voel geen angst, bleef kalm, maar ga wel aankaarten dat hij een andere kamer moet krijgen. Ik wil niet meer met hem op 1 kamer liggen.
Het is Koninginnedag en dat is te merken. Gisteravond en vandaag zijn er verschillende personen die last van zucht hebben (verlangen naar hun verslaving zoals drank of alcohol). Koninginnenacht en -dag gaat voor veel mensen gepaard met drank en drugs dus de zucht is groot. Bij mij is dat niet het geval, ik heb er tot op heden nog geen last van gehad. Bij mij werkt dat alleen als ik (alleen) thuis zou zitten met een pc en die situatie doet zich hier niet voor.
Vandaag het normale programma gevolgd met weinig bijzonderheden. Ik heb nog ff gevist met Frits en ik kan zeggen dat het heerlijk ontspannen werkt. Marc heeft het vandaag erg moeilijk, geen baan om naar uit te kijken, zijn relatie met zijn vriendin beeindigd en geen huis om naar terug te gaan. Overigens heeft hij dat allemaal zelf opgegeven; hij heeft bijna letterlijk alles verbrand maar nu de verwerking nog. 's Avonds vertelt hij het aan de groep en dat is goed voor hem, eindelijk wordt ie opener.
Ik kreeg van Marcus te horen dat mijn account niet was opgeheven maar enkel mijn lidmaatschap was opgezegd. Ik voelde me teleurgesteld maar zocht direct een weg om tot beeindiging van mijn account te komen. Een van de clienten heeft een vriend die ook RS speelt. Hij heeft hem gebeld en ik heb al mijn gegevens overgedragen aan hem. Hij veranderde mijn naam, verwijderde al mijn friends en heeft het wachtwoord beeindigd. Uiteindelijk is het dan toch voor elkaar, mijn account bestaat niet meer en heeft een nieuw leven gekregen.....
Samen met Frits hebben wij de bbq verzorgd onder begeleiding van liedjes van Elvis (Frits is een groot Elvis-fan en ik ook). De avond wordt afgesloten met een film en iedereen ligt vroeg in bed. Ik denk aan de witte haaien die ik zal gaan bekijken a.s. zondag, dan ga ik kooiduiken in de hoop 1 of meer witte haaien te zien (dit valt niet in het programma maar heb ik speciaal aan Marcus gevraagd te mogen doen).
Ik schrijf deze blog in de ochtend, zojuist zijn Marc en ik "bedreigd" door onze kamergenoot. Hij meent al de hele week dat een van ons de deur 's nachts open laat staan (met opzet) en dat hij er wakker van wordt. Alhoewel wij dit ontkennen flipt hij helemaal uit, wordt erg aggressief en dreigt ons op te staan wachten als we eenmaal thuis zijn. Ik voel geen angst, bleef kalm, maar ga wel aankaarten dat hij een andere kamer moet krijgen. Ik wil niet meer met hem op 1 kamer liggen.
Dag 22
Donderdag 29 april
De ochtendsessies kenden beide goede onderwerpen. Ik was erg enthousiast over de sessies en heb hierdoor meer inzicht gekregen in de verslaving en wat die me je lichaam doet (tekort aan aanmaak van neuronen, dopemine) en dat je als je je verslaving weer oppakt het lichaam weer heel snel dit tekort produceert (oftewel lage productie). Ook hebben wij het vaak over "God" hetgeen voor mij moeilijk is aangezien ik niet in God geloof. God wordt gekenmerkt als hogere macht en John (Counsilor) heeft me laten inzien dat er een andere hogere macht kan bestaan als God. Ook iets ontastbaars maar erg mooi namelijk Liefde. Dit geeft me houvast, elke dag als we over de hogere macht praten.
Daarna met Marianda gepraat, ik had een afscheidsbrief geschreven aan Conantoon.
Ik moest de brief voorlezen en ondanks dat ik geen moeite had met het schrijven van de brief moest ik nu mn tranen laten vloeien. Het voelde alsof ik afscheid moest nemen van een goede vriend en dat doet pijn. Daar zat ik dan, een 43-jarige (volwassen) kerel die staat te janken om een poppetje samengesteld uit bits en bytes. Maar hoe vreemd dit ook klinkt, het doet toch pijn en ik wil dat ook uiten en leren accepteren zodat ik verder kan.
's Middags zijn we gaan sporten en heb lekker op de loopband gelopen en daarna ff de stoomcabine in (met een koude douche natuurlijk). Weer helemaal opgefrist zijn we gaan eten en kon de avondsessie beginnen. Marcus was niet bij de sessie aanwezig en dat was de eerste keer sinds ik hier ben. Prompt hadden een aantal mensen moeite met het delen van gevoelige informatie met de plaatsvervanger dus hebben we maar een alternatief spel gedaan. Dit gaf ons inzicht waar we nu staan en wat we nog moeten doen om ons doel van het afkicken te bereiken.
Ik begin nu wel af te tellen, het einde komt steeds dichterbij en ik snak weer naar mijn vertrouwde omgeving met familie en vrienden.
De ochtendsessies kenden beide goede onderwerpen. Ik was erg enthousiast over de sessies en heb hierdoor meer inzicht gekregen in de verslaving en wat die me je lichaam doet (tekort aan aanmaak van neuronen, dopemine) en dat je als je je verslaving weer oppakt het lichaam weer heel snel dit tekort produceert (oftewel lage productie). Ook hebben wij het vaak over "God" hetgeen voor mij moeilijk is aangezien ik niet in God geloof. God wordt gekenmerkt als hogere macht en John (Counsilor) heeft me laten inzien dat er een andere hogere macht kan bestaan als God. Ook iets ontastbaars maar erg mooi namelijk Liefde. Dit geeft me houvast, elke dag als we over de hogere macht praten.
Daarna met Marianda gepraat, ik had een afscheidsbrief geschreven aan Conantoon.
Ik moest de brief voorlezen en ondanks dat ik geen moeite had met het schrijven van de brief moest ik nu mn tranen laten vloeien. Het voelde alsof ik afscheid moest nemen van een goede vriend en dat doet pijn. Daar zat ik dan, een 43-jarige (volwassen) kerel die staat te janken om een poppetje samengesteld uit bits en bytes. Maar hoe vreemd dit ook klinkt, het doet toch pijn en ik wil dat ook uiten en leren accepteren zodat ik verder kan.
's Middags zijn we gaan sporten en heb lekker op de loopband gelopen en daarna ff de stoomcabine in (met een koude douche natuurlijk). Weer helemaal opgefrist zijn we gaan eten en kon de avondsessie beginnen. Marcus was niet bij de sessie aanwezig en dat was de eerste keer sinds ik hier ben. Prompt hadden een aantal mensen moeite met het delen van gevoelige informatie met de plaatsvervanger dus hebben we maar een alternatief spel gedaan. Dit gaf ons inzicht waar we nu staan en wat we nog moeten doen om ons doel van het afkicken te bereiken.
Ik begin nu wel af te tellen, het einde komt steeds dichterbij en ik snak weer naar mijn vertrouwde omgeving met familie en vrienden.
woensdag 28 april 2010
Dag 21
Woensdag 28 april
Voor de sessies heb ik mijn mail gechecked. Er stonden veel mailtjes met foto's van Rosalie bij en enkele daarvan waren heel erg leuk om te zien. Bovendien had ik enkele reacties binnen van mensen die betrokken met me zijn en spraken hun bewondering uit over mijn ontwikkeling en doorzettingsvermogen en geven me een duwtje in de rug. Ook de reacties op de weblog had ik bekeken die dezelfde positiviteit uitstralen. Al deze positieve reacties deden me gloeien en er kwam een traantje van geluk voorbij (meerdere zelfs).
Na de sessies ben ik met Frits gaan vissen in de vijver vlak achter ons verblijf. Je krijgt amper de tijd om je hengel te ontspannen of ze beginnen al te bijten. Dit gaan we vaker doen, het is lekker relaxing.
's Avonds creatieve therapie op vrijwillige basis. Ik besloot deze over te slaan en te beginnen met een afscheidsbrief gericht aan mijn poppetje van Runescape (Conantoon). Het schrijven van deze brief kostte me geen enkele moeite maar nadat ik deze brief af had voelde ik me raar. Ik ben even apart gaan zitten om dit gevoel beter te begrijpen. Ik merkte dat ik terugdacht aan de gelukkige momenten met Conantoon maar realiseerde dat ik mezelf alleen maar aan het verheerlijken was. Er moest een eind aan komen, niet 30 april maar nu. Ik ben naar Markus gegaan en heb hem gevraagd om Conantoon onmiddelijk e beeindigen, dat wilde ik wel zelf doen.
En zo gebeurde het, ik logde nog 1 keer in op Runescape om mijn account te verwijderen. Runescape vroeg me of ik zeker wist of ik het account wilde verwijderen en ik klikte op "JA". Op dat moment schoot de laatste regel van mijn afscheidsbrief
te binnen waarin ik Conantoon vertelde een nieuwe reisgenoot te verkiezen boven hem. Deze reisgenoot heet Toon.....
Na de bevestiging van verwijdering besefte ik ook dat het gedaan was met Conantoon.
Conantoon is dood, lang leve Toon
Voor de sessies heb ik mijn mail gechecked. Er stonden veel mailtjes met foto's van Rosalie bij en enkele daarvan waren heel erg leuk om te zien. Bovendien had ik enkele reacties binnen van mensen die betrokken met me zijn en spraken hun bewondering uit over mijn ontwikkeling en doorzettingsvermogen en geven me een duwtje in de rug. Ook de reacties op de weblog had ik bekeken die dezelfde positiviteit uitstralen. Al deze positieve reacties deden me gloeien en er kwam een traantje van geluk voorbij (meerdere zelfs).
Na de sessies ben ik met Frits gaan vissen in de vijver vlak achter ons verblijf. Je krijgt amper de tijd om je hengel te ontspannen of ze beginnen al te bijten. Dit gaan we vaker doen, het is lekker relaxing.
's Avonds creatieve therapie op vrijwillige basis. Ik besloot deze over te slaan en te beginnen met een afscheidsbrief gericht aan mijn poppetje van Runescape (Conantoon). Het schrijven van deze brief kostte me geen enkele moeite maar nadat ik deze brief af had voelde ik me raar. Ik ben even apart gaan zitten om dit gevoel beter te begrijpen. Ik merkte dat ik terugdacht aan de gelukkige momenten met Conantoon maar realiseerde dat ik mezelf alleen maar aan het verheerlijken was. Er moest een eind aan komen, niet 30 april maar nu. Ik ben naar Markus gegaan en heb hem gevraagd om Conantoon onmiddelijk e beeindigen, dat wilde ik wel zelf doen.
En zo gebeurde het, ik logde nog 1 keer in op Runescape om mijn account te verwijderen. Runescape vroeg me of ik zeker wist of ik het account wilde verwijderen en ik klikte op "JA". Op dat moment schoot de laatste regel van mijn afscheidsbrief
te binnen waarin ik Conantoon vertelde een nieuwe reisgenoot te verkiezen boven hem. Deze reisgenoot heet Toon.....
Na de bevestiging van verwijdering besefte ik ook dat het gedaan was met Conantoon.
Conantoon is dood, lang leve Toon
Dag 19 en 20
Tot voor kort moest ik mijn weblog bijhouden op een pc van 1 van de counsilors/psycologen. We hebben inmiddels een pc tot onze beschikking dus kan ik dagelijks mijn weblog bijhouden. Dat ga ik vanaf vandaag ook doen.
Maandag 26 april
's Morgens wakker geworden met een big smile op mn gezicht, denkende aan Rosalie de dochter van Gijs en Debora. In de sessie met mijn psychologe Marianda wilde ik een brief voorlezen. Deze brief heb ik de afgelopen dagen opgesteld en betrof mijn relatie met Lian. Ik heb er al 15 geschreven maar ik was het gevoel nooit kwijt. Maar ik besefte dat ik deze brief nooit heb geschreven vanuit mijn hart en dat ik haar nooit verteld heb wat haar acties met mij gedaan hebben. Ik was enkele boos maar merkte dat het mijn zelfvertrouwen enorm schade heeft aangedaan. Dus heb ik dat de laatste dagen op papier gezet en nu meer vanuit mijn gevoel geschreven. Deze brief was een goede stap in mijn ontwikkeling en heb het gevoel dat ik meer los kom van mijn (kwade) gevoel voor haar. Ik begin steeds meer in balans te raken en zie de positieve kanten van het leven; familie, vrienden en hobbies. De lessen hier zijn minder leerzaam maar toch pik je er wel wat van mee. Momenteel geniet ik van de 1 op 1 sessies met Marianda en de avondmeeting met de brieven. Elke dag lijkt minder leerzaam maar ik leer stiekem meer bij. Ik merk het aan mezelf en de mensen om me heen, kleine stapjes met grote daden.
Dinsdag 27 april
De afgelopen dagen is er minder toezicht op de groep en enkele personen proberen er misbruik van te maken door langer te blijven liggen of lessen te missen om te gaan slapen. Iedereen irriteert er zich aan en niemand onderneemt echt actie. Mijn irritatie werd ook groter en heb die personen erop aangesproken. Men deelde mijn mening niet maar na een lange conversatie zagen ze zelf ook in dat hun gedrag geen positieve bijdrage heeft voor het herstelproces. Hopelijk zal het niet meer voorvallen en kunnen we ons op het herstel richten.
Tevens hebben we de laatste dagen enkele malen aandacht besteed aan angermanagement, los van het feit dat het goed voor mij is een aantal hier kunnen die zeer zeker goed gebruiken. Erg leerzame sessies met praktische tips.
's avonds hadden we, naast de brieven, ook 2 personen die (voor het eerst dat we hier zijn) hun levensverhaal mochten vertellen. Dit verhaal hebben we de afgelopen weken moeten schrijven en nu werd gevraagd deze aan de groep voor te lezen. Ik was 1 van de 2 die m voor mocht lezen en dat deed ik ook. Ik heb alles verteld wat ik kon maar heb niets over Lian verteld, daarvoor wilde ik de brief voorlezen omdat die precies uitdrukte wat ik werkelijk voelde. Ik was blij dat ik de brief ook had voorgelezen en ik merkte dat de brief nogal een grote indruk achter liet. Ik kreeg complimenten voor het zo helder uiten van mijn gevoel en was daar zelf ook blij om dat ik dat zo kon. Inmiddels was ik doodop en ben om half 12 naar bed gegaan.
Maandag 26 april
's Morgens wakker geworden met een big smile op mn gezicht, denkende aan Rosalie de dochter van Gijs en Debora. In de sessie met mijn psychologe Marianda wilde ik een brief voorlezen. Deze brief heb ik de afgelopen dagen opgesteld en betrof mijn relatie met Lian. Ik heb er al 15 geschreven maar ik was het gevoel nooit kwijt. Maar ik besefte dat ik deze brief nooit heb geschreven vanuit mijn hart en dat ik haar nooit verteld heb wat haar acties met mij gedaan hebben. Ik was enkele boos maar merkte dat het mijn zelfvertrouwen enorm schade heeft aangedaan. Dus heb ik dat de laatste dagen op papier gezet en nu meer vanuit mijn gevoel geschreven. Deze brief was een goede stap in mijn ontwikkeling en heb het gevoel dat ik meer los kom van mijn (kwade) gevoel voor haar. Ik begin steeds meer in balans te raken en zie de positieve kanten van het leven; familie, vrienden en hobbies. De lessen hier zijn minder leerzaam maar toch pik je er wel wat van mee. Momenteel geniet ik van de 1 op 1 sessies met Marianda en de avondmeeting met de brieven. Elke dag lijkt minder leerzaam maar ik leer stiekem meer bij. Ik merk het aan mezelf en de mensen om me heen, kleine stapjes met grote daden.
Dinsdag 27 april
De afgelopen dagen is er minder toezicht op de groep en enkele personen proberen er misbruik van te maken door langer te blijven liggen of lessen te missen om te gaan slapen. Iedereen irriteert er zich aan en niemand onderneemt echt actie. Mijn irritatie werd ook groter en heb die personen erop aangesproken. Men deelde mijn mening niet maar na een lange conversatie zagen ze zelf ook in dat hun gedrag geen positieve bijdrage heeft voor het herstelproces. Hopelijk zal het niet meer voorvallen en kunnen we ons op het herstel richten.
Tevens hebben we de laatste dagen enkele malen aandacht besteed aan angermanagement, los van het feit dat het goed voor mij is een aantal hier kunnen die zeer zeker goed gebruiken. Erg leerzame sessies met praktische tips.
's avonds hadden we, naast de brieven, ook 2 personen die (voor het eerst dat we hier zijn) hun levensverhaal mochten vertellen. Dit verhaal hebben we de afgelopen weken moeten schrijven en nu werd gevraagd deze aan de groep voor te lezen. Ik was 1 van de 2 die m voor mocht lezen en dat deed ik ook. Ik heb alles verteld wat ik kon maar heb niets over Lian verteld, daarvoor wilde ik de brief voorlezen omdat die precies uitdrukte wat ik werkelijk voelde. Ik was blij dat ik de brief ook had voorgelezen en ik merkte dat de brief nogal een grote indruk achter liet. Ik kreeg complimenten voor het zo helder uiten van mijn gevoel en was daar zelf ook blij om dat ik dat zo kon. Inmiddels was ik doodop en ben om half 12 naar bed gegaan.
dinsdag 27 april 2010
Dag 16, 17 en 18
Vrijdag 22 april
Er is nog een nieuwe bijgekomen, Joris een Belg. We zijn nu in totaal met 15 man. Joris maakt een verwarde indruk, hij zit helemaal onder de dope en alcohol en later blijkt dat hij dagelijks 5 gram cocaine en een liter rum per dag naar binnen werkt. 5 gram coke blijkt erg veel te zijn (ik heb er geen verstand van en wil dat zo houden) en dat verklaart waarom hij zo afwezig is. Hij heeft zelfs afgelopen nacht bij de dames aan de deur gestaan, hij zou daar moeten slapen dacht hij (of wilde hij). Hij zit nou in zijn afkickperiode en zal het de komende dagen wel moeilijk krijgen.
Ik zal wat meer over de groep vertellen. We zijn dus met 15 personen waarvan 3 vrouwen en 12 mannen. Voornaamste redenen van verslaving zijn cocaine, marihuana en alcohol. Een paar hebben ook een gokverslaving en ik ben de enige met een gameverslaving. De meeste zijn 21-30 jaar oud (8 personen), 4 personen 31-40 jaar oud en 1 is zelfs 60 jaar oud.
Dat het een jonge groep is is wel te merken. Soms vliegen ze als jonge honden in een confrontatie, niet nadenkend maar meteen reagerend. Dan moeten de gemoederen weer bedaard worden en kunnen we weer rustig verder gaan.
Je merkt ook heel duidelijk dat het progamma niet bij iedereen even duidelijk door komt. Mensen denken te weten dat ze alles onder controle hebben maar houden zichzelf alleen maar voor de gek.
Voor mezelf heb ik het gevoel dat rwee en een halve week hier me veel heeft opgeleverd, niet alleen voor mijn verslaving maar ook nieuwe andere inzichten. Ik ben anders tegen het leven aan gaan kijken en ben van plan de komende 2 weken te gebruiken om dit verder uit te bouwen.
Zaterdag 24 april
De ochtend liep rommelig. Meteen na de wandeling en het ontbijt werden er al sessies gegeven. Geen tijd om op te frissen, tanden poetsen e.d. en dat leidde bij een aantal personen tot irritatie. Na de sessies was om 11.30 uur al de lunch en om 12 uur vertrekken om te sporten. Om verdere irritatie te voorkomen hebben we voorgesteld om het sporten over te slaan zodat we rustig de middagactivieit konden oppakken namelijk ff winkelen. Met 8 man zijn we gaan winkelen (de rest bleef thuis) en hebben het super naar onze zin gehad. Bij thuiskomst aten we wraps en na het eten hadden we een verrassing in petto voor Bas. Bas is mede-oprichter van Addiction Care en heeft bijna 3 weken met de groep meegelopen. We hebben een eigen sessie georganiseerd wat tot hilarische taferelen leidde en hebben er flink om gelachen. Ook hadden we een klein kadootje gekocht en bij het overhandigen moest ie toch een traantje laten. Met pijn in het hart nam hij afscheid van ons en vertrok naar het vliegveld. We sloten de avond met een luchtige film af en gingen vroeg naar bed, morgen wacht ons een bezoek aan Robbeneiland.
Zondag 25 april
Om 9 uur moesten we klaar staan voor het vertrek naar Robbeneiland maar de bus kwam pas om 9.45 uur. Vol goede moed vertrokken we richting Kaapstad, vanwaar de boot naar Robbeneiland vertrok. Eenmaal daar aangekomen bleek de boot net vertrokken te zijn en de andere boten zaten vol. Helaas geen bezoek aan Robbeneiland deze dag. Al snel werd een alternatief verzonnen; een kleine boottrip van anderhalf uur en winkelen (aan de haven is een groot winkelcentrum gelegen). We hebben lekker van onze vrije tijd genoten en heerlijk rondgelopen. Tijdens onze wandeling kwamen we diverse borden tegen voor rondreisjes met de boot en helicopter, maar ook voor shark diving. Nieuwsgierig vroeg ik onze gids wat dat nu precies inhield en hij vertelde me dat je dan in een kooi vlakbij de kust naar witte haaien kon kijken. Ik raakte helemaal opgewonden aan dit idee, in de zee gedropt worden op zoek naar witte haaien. Ik heb dit voorgelegd aan Markus (directeur) en die zou de mogelijkheid bekijken voor een duiktochtje naar de witte haai!!!
Ik belde Carolien om te kijken of ze al Oma was geworden en dat bleek het geval!! Hartstikke leuk want Rosalie was geboren en voelde geluk en trots door mijn aderen stromen. Ik ben zo blij voor hun......
Daarna volgt weer een sessie met enkele brieven die aan de orde en je merkt dat de persoon voor wie de brief bestemd is en de groep hier erg veel van leren. Tevreden sluiten we de avond af en gaan naar bed, deze week wordt weer een drukke week. Met een glimlach om mijn mond val ik in slaap, denkend aan Rosalie en gelukkige vader en moeder (Gijs en Debora) en trotse Oma (Carolien).
Er is nog een nieuwe bijgekomen, Joris een Belg. We zijn nu in totaal met 15 man. Joris maakt een verwarde indruk, hij zit helemaal onder de dope en alcohol en later blijkt dat hij dagelijks 5 gram cocaine en een liter rum per dag naar binnen werkt. 5 gram coke blijkt erg veel te zijn (ik heb er geen verstand van en wil dat zo houden) en dat verklaart waarom hij zo afwezig is. Hij heeft zelfs afgelopen nacht bij de dames aan de deur gestaan, hij zou daar moeten slapen dacht hij (of wilde hij). Hij zit nou in zijn afkickperiode en zal het de komende dagen wel moeilijk krijgen.
Ik zal wat meer over de groep vertellen. We zijn dus met 15 personen waarvan 3 vrouwen en 12 mannen. Voornaamste redenen van verslaving zijn cocaine, marihuana en alcohol. Een paar hebben ook een gokverslaving en ik ben de enige met een gameverslaving. De meeste zijn 21-30 jaar oud (8 personen), 4 personen 31-40 jaar oud en 1 is zelfs 60 jaar oud.
Dat het een jonge groep is is wel te merken. Soms vliegen ze als jonge honden in een confrontatie, niet nadenkend maar meteen reagerend. Dan moeten de gemoederen weer bedaard worden en kunnen we weer rustig verder gaan.
Je merkt ook heel duidelijk dat het progamma niet bij iedereen even duidelijk door komt. Mensen denken te weten dat ze alles onder controle hebben maar houden zichzelf alleen maar voor de gek.
Voor mezelf heb ik het gevoel dat rwee en een halve week hier me veel heeft opgeleverd, niet alleen voor mijn verslaving maar ook nieuwe andere inzichten. Ik ben anders tegen het leven aan gaan kijken en ben van plan de komende 2 weken te gebruiken om dit verder uit te bouwen.
Zaterdag 24 april
De ochtend liep rommelig. Meteen na de wandeling en het ontbijt werden er al sessies gegeven. Geen tijd om op te frissen, tanden poetsen e.d. en dat leidde bij een aantal personen tot irritatie. Na de sessies was om 11.30 uur al de lunch en om 12 uur vertrekken om te sporten. Om verdere irritatie te voorkomen hebben we voorgesteld om het sporten over te slaan zodat we rustig de middagactivieit konden oppakken namelijk ff winkelen. Met 8 man zijn we gaan winkelen (de rest bleef thuis) en hebben het super naar onze zin gehad. Bij thuiskomst aten we wraps en na het eten hadden we een verrassing in petto voor Bas. Bas is mede-oprichter van Addiction Care en heeft bijna 3 weken met de groep meegelopen. We hebben een eigen sessie georganiseerd wat tot hilarische taferelen leidde en hebben er flink om gelachen. Ook hadden we een klein kadootje gekocht en bij het overhandigen moest ie toch een traantje laten. Met pijn in het hart nam hij afscheid van ons en vertrok naar het vliegveld. We sloten de avond met een luchtige film af en gingen vroeg naar bed, morgen wacht ons een bezoek aan Robbeneiland.
Zondag 25 april
Om 9 uur moesten we klaar staan voor het vertrek naar Robbeneiland maar de bus kwam pas om 9.45 uur. Vol goede moed vertrokken we richting Kaapstad, vanwaar de boot naar Robbeneiland vertrok. Eenmaal daar aangekomen bleek de boot net vertrokken te zijn en de andere boten zaten vol. Helaas geen bezoek aan Robbeneiland deze dag. Al snel werd een alternatief verzonnen; een kleine boottrip van anderhalf uur en winkelen (aan de haven is een groot winkelcentrum gelegen). We hebben lekker van onze vrije tijd genoten en heerlijk rondgelopen. Tijdens onze wandeling kwamen we diverse borden tegen voor rondreisjes met de boot en helicopter, maar ook voor shark diving. Nieuwsgierig vroeg ik onze gids wat dat nu precies inhield en hij vertelde me dat je dan in een kooi vlakbij de kust naar witte haaien kon kijken. Ik raakte helemaal opgewonden aan dit idee, in de zee gedropt worden op zoek naar witte haaien. Ik heb dit voorgelegd aan Markus (directeur) en die zou de mogelijkheid bekijken voor een duiktochtje naar de witte haai!!!
Ik belde Carolien om te kijken of ze al Oma was geworden en dat bleek het geval!! Hartstikke leuk want Rosalie was geboren en voelde geluk en trots door mijn aderen stromen. Ik ben zo blij voor hun......
Daarna volgt weer een sessie met enkele brieven die aan de orde en je merkt dat de persoon voor wie de brief bestemd is en de groep hier erg veel van leren. Tevreden sluiten we de avond af en gaan naar bed, deze week wordt weer een drukke week. Met een glimlach om mijn mond val ik in slaap, denkend aan Rosalie en gelukkige vader en moeder (Gijs en Debora) en trotse Oma (Carolien).
vrijdag 23 april 2010
Dag 13, 14 en 15
Dinsdag 20 april
Vandaag het gebruikelijke patroon, 6.45 uur op wandelen, ontbijten en diverse sessies. Vandaag weer mogen sporten en ik merk dat het me goed doet. Mijn conditie neemt langzamerhand toe en voel me lichtjes fitter worden. Maar de spanning is voornamelijk 's avonds als de brieven van de familieleden of vrienden worden voorgelezen. Vandaag weer een aantal brieven die veel emoties opriepen zowel bij de betrokken persoon als bij de medeclienten. Zo werken we allemaal aan het herstel en leren we van andermans ervaringen. Mark heeft inmiddels zijn brief ook gekregen en ik merk dat hij nu ook aan het doorbreken is. Het zet 'm tot nadenken en ben blij dat dat gebeurt. Voor de rest een relatief rustige dag voor mij.
Woensdag 21 april
Ook weer een lauwe dag, wederom een intensieve dag met de kanttekening dat we nog een extra sessie hebben gehad namelijk creatieve therapie. Ik geniet van de opdrachten die we krijgen, de bedoeling is dat de rechterhellft van onze hersennen aangesproken worden wat goed is voor eenieders ontwikkeling. Tevens is er een nieuwe bij ons aangesloten, we zijn nu met 14 man.
Ik voel dat ik wat stilsta in mijn ontwikkeling, wil graag de dagen hier gebruiken om mezelf zo goed als mogelijk te leren kennen.
Donderdag 22 april
Vandaag een lezing over afwijzing. Deze lezing bracht me tot een nieuw inzicht. Ik heb altijd mijn woede naar buiten geuit, woede ontstaan door kwetsingen. Nu zie ik dat ik niet mijn gevoel heb geuit maar enkel boosheid. Dit nieuwe inzicht geeft me meer handvaten om met het verleden af te rekenen. Tevens een gesprek met Marianda gehad die eveneens zeer leerzaam was. Ik merk dat ik nog steeds moeite heb om van mijn verslaving af te komen door afscheid van mijn account te nemen. Maar dit gaat zeker gebeuren, zonder deze actie heeft deze behandeling geen nut. Ik ben er dan ook klaar voor en heb de datum van afscheid vervroegd van 5 mei naar 30 april. Zo heb ik meer tijd om hier mijn rouwproces te doorlopen voordat ik naar huis ga.
Tevens zie ik in dat ik een groot deel van mijn leven mezelf gestort heb in school, werk, relaties of sporten. Ik heb nooit een balans hierin gevonden en dat is belangrijk voor mij.
Na het intensieve gesprek met Marianda ben ik nog ff gaan nadenken en heb even in de zon gezeten en alles laten bezinken. De zon deed me goed, maar ook mijn nieuwe leerpunten stemmen me tevreden. Ik was wat "ingedut" en merkte dat ik minder progessie boekte. Nu heb ik weer wat om aan te werekn. Bovendien krijg ik mij n plezier weer terug om thuis aan de slag te gaan. Ik wil weer graag gaan werken, heb dr zin an. Ook wil ik (nieuwe) hobbies oppakken, ik heb al verschillende inspiraties opgedaan. Deze dag voelde als mijn 2e doorbraak en het voelt goed.
Blijkbaar heeft deze ochtend veel indruk op me gemaakt, ik was prompt in slaap gevallen bij 1 van de sessies (tip: ga niet in een bank zitten na de lunch maar pak een stoel).
's Avonds waren er 3 brieven, waarvan 1 een hele diepe indruk op me heeft gemaakt. De brief was gericht aan Esther (alcoholverslaafde) en was geschreven door haar dochter. Deze brief confronteerde mij enorm, de dochter beschreef haar lijdensweg vanaf haar 10e jaar tot nu (ze is 17 dus een periode van 7 jaar). Hoe ze haar moeder wilde beschermen tegen de gekke dingen die ze kan doen als ze dronken is. Hoe ze haar op haar zij legt, bang dat ze zal stikken in haar eigen kots. Hoe ze toezag dat haar moeder zich 3 dagen lang opsloot in haar slaapkamer en zich laveloos dronk met de flessen naast haar bed. Ik moet er niet aan denken dat Nick zo een confromtatie van mij zou zien, uiteraard kent alcoholverslaving andere uitwerkingen als gameverslaving maar toch zie ik voor me hoe mijn zoon daaronder lijdt. Dat wil ik absoluut niet laten gebeuren!
Verder uit iemand zijn frustatie over een brief die nog steeds niet binnen is., heftige emoties breken los. Er hangt een dreigende sfeer in de groep, dit gaat zelfs gepaard met dreigende taal. Bang om het uit de hand lopen van dit conflict neemt Marc Kees mee en ik Bob. Er waren meer mensen bij betrokken, die hebben we maar ff links laten liggen. We hebben de gemoederen wat kunnen bedaren en ze zijn gaan inzien dat de dreigende handelingen en taal geen gewenst gedrag was. Ze hebben hun excuus in de groep aangeboden en het mooie is dat de hele groep elkaar zo goed kan vergeven, inziend dat met heftige emoties anders omgegaan moet worden dan boos worden. Dat is de kracht van deze behandeling, dat is de kracht van een (gevorderde) groep. Ook met woede moet je hier om leren gaan, dat is erg belangrijk.
Terugkijkend naar de afgelopen 15 dagen kan ik zeggen dat ik al erg veel geleerd heb en er steeds meer (levens)enthousiasme bij mij naar boven komt. Ik verlang bij terugkomst al naar mijn werk, nieuwe hobbies maar vooral mijn familie en mijn vrienden. Ik begin ze nou wel een beetje te missen.
Vandaag het gebruikelijke patroon, 6.45 uur op wandelen, ontbijten en diverse sessies. Vandaag weer mogen sporten en ik merk dat het me goed doet. Mijn conditie neemt langzamerhand toe en voel me lichtjes fitter worden. Maar de spanning is voornamelijk 's avonds als de brieven van de familieleden of vrienden worden voorgelezen. Vandaag weer een aantal brieven die veel emoties opriepen zowel bij de betrokken persoon als bij de medeclienten. Zo werken we allemaal aan het herstel en leren we van andermans ervaringen. Mark heeft inmiddels zijn brief ook gekregen en ik merk dat hij nu ook aan het doorbreken is. Het zet 'm tot nadenken en ben blij dat dat gebeurt. Voor de rest een relatief rustige dag voor mij.
Woensdag 21 april
Ook weer een lauwe dag, wederom een intensieve dag met de kanttekening dat we nog een extra sessie hebben gehad namelijk creatieve therapie. Ik geniet van de opdrachten die we krijgen, de bedoeling is dat de rechterhellft van onze hersennen aangesproken worden wat goed is voor eenieders ontwikkeling. Tevens is er een nieuwe bij ons aangesloten, we zijn nu met 14 man.
Ik voel dat ik wat stilsta in mijn ontwikkeling, wil graag de dagen hier gebruiken om mezelf zo goed als mogelijk te leren kennen.
Donderdag 22 april
Vandaag een lezing over afwijzing. Deze lezing bracht me tot een nieuw inzicht. Ik heb altijd mijn woede naar buiten geuit, woede ontstaan door kwetsingen. Nu zie ik dat ik niet mijn gevoel heb geuit maar enkel boosheid. Dit nieuwe inzicht geeft me meer handvaten om met het verleden af te rekenen. Tevens een gesprek met Marianda gehad die eveneens zeer leerzaam was. Ik merk dat ik nog steeds moeite heb om van mijn verslaving af te komen door afscheid van mijn account te nemen. Maar dit gaat zeker gebeuren, zonder deze actie heeft deze behandeling geen nut. Ik ben er dan ook klaar voor en heb de datum van afscheid vervroegd van 5 mei naar 30 april. Zo heb ik meer tijd om hier mijn rouwproces te doorlopen voordat ik naar huis ga.
Tevens zie ik in dat ik een groot deel van mijn leven mezelf gestort heb in school, werk, relaties of sporten. Ik heb nooit een balans hierin gevonden en dat is belangrijk voor mij.
Na het intensieve gesprek met Marianda ben ik nog ff gaan nadenken en heb even in de zon gezeten en alles laten bezinken. De zon deed me goed, maar ook mijn nieuwe leerpunten stemmen me tevreden. Ik was wat "ingedut" en merkte dat ik minder progessie boekte. Nu heb ik weer wat om aan te werekn. Bovendien krijg ik mij n plezier weer terug om thuis aan de slag te gaan. Ik wil weer graag gaan werken, heb dr zin an. Ook wil ik (nieuwe) hobbies oppakken, ik heb al verschillende inspiraties opgedaan. Deze dag voelde als mijn 2e doorbraak en het voelt goed.
Blijkbaar heeft deze ochtend veel indruk op me gemaakt, ik was prompt in slaap gevallen bij 1 van de sessies (tip: ga niet in een bank zitten na de lunch maar pak een stoel).
's Avonds waren er 3 brieven, waarvan 1 een hele diepe indruk op me heeft gemaakt. De brief was gericht aan Esther (alcoholverslaafde) en was geschreven door haar dochter. Deze brief confronteerde mij enorm, de dochter beschreef haar lijdensweg vanaf haar 10e jaar tot nu (ze is 17 dus een periode van 7 jaar). Hoe ze haar moeder wilde beschermen tegen de gekke dingen die ze kan doen als ze dronken is. Hoe ze haar op haar zij legt, bang dat ze zal stikken in haar eigen kots. Hoe ze toezag dat haar moeder zich 3 dagen lang opsloot in haar slaapkamer en zich laveloos dronk met de flessen naast haar bed. Ik moet er niet aan denken dat Nick zo een confromtatie van mij zou zien, uiteraard kent alcoholverslaving andere uitwerkingen als gameverslaving maar toch zie ik voor me hoe mijn zoon daaronder lijdt. Dat wil ik absoluut niet laten gebeuren!
Verder uit iemand zijn frustatie over een brief die nog steeds niet binnen is., heftige emoties breken los. Er hangt een dreigende sfeer in de groep, dit gaat zelfs gepaard met dreigende taal. Bang om het uit de hand lopen van dit conflict neemt Marc Kees mee en ik Bob. Er waren meer mensen bij betrokken, die hebben we maar ff links laten liggen. We hebben de gemoederen wat kunnen bedaren en ze zijn gaan inzien dat de dreigende handelingen en taal geen gewenst gedrag was. Ze hebben hun excuus in de groep aangeboden en het mooie is dat de hele groep elkaar zo goed kan vergeven, inziend dat met heftige emoties anders omgegaan moet worden dan boos worden. Dat is de kracht van deze behandeling, dat is de kracht van een (gevorderde) groep. Ook met woede moet je hier om leren gaan, dat is erg belangrijk.
Terugkijkend naar de afgelopen 15 dagen kan ik zeggen dat ik al erg veel geleerd heb en er steeds meer (levens)enthousiasme bij mij naar boven komt. Ik verlang bij terugkomst al naar mijn werk, nieuwe hobbies maar vooral mijn familie en mijn vrienden. Ik begin ze nou wel een beetje te missen.
woensdag 21 april 2010
Dag 10, 11 en 12
Zaterdag 17 april:
Vandaag de gebruikelijke sessies echter 's middags hebben we een kleine activiteit. Helaas is die hetzelfde als vorige week (paardrijden) dus koos ik en een aantal anderen om die over te slaan. Om toch bezig te zijn heb ik gevraagd te mogen koken voor 15 personen, Kees wilde graag helpen dus wilden we Macaroni a la Kees en Toni maken. Helaas hadden we niet de ingredienten om de speciale macaroni te maken dus hebben we maar wat geexperimenteerd om toch tot een lekkere macaroni te komen. En volgens de reacties was dat aardig gelukt. Alles was op en de buikjes gevuld. Na het eten kreeg Dries een paniekaanval, Dries zit in zijn Detox (ontwenningsperiode van drugs en alcohol) en kon het even niet meer aan. Heb ff naast hem gezeten en moed ingesproken, dat deed hem gelukkig goed. Uiteindelijk heeft ie pillen gekregen en is gaan slapen, net als wij. Morgen staat een nieuwe uitdaging voor de deur; een bezoek aan de Tafelberg.
Zondag 18 april:
Vroeg op want we gaan de Tafelberg bezoeken. Uiteindelijk zijn we om 9.30 uur vertrokken en daar aangekomen was het wel een erg grote rots (zeg maar gigaberg). Met zijn allen in de kabelbaan naar boven en eenmaal daar aangekomen was ik verbaasd over het gigantisch mooie uitzicht. We konden nagenoeg geheel Kaapstad overzien, ver in de zee kijken en, nog mooier, we zagen Robbeneiland liggen. De Tafelberg is bovenop erg plat dus konden we een wandeling maken waardoor we de Tafelberg beter leerden kennen en nog meer mooie uitzichten te zien kregen. Wat was dit een ontzettend mooie ervaring, die had ik niet willen missen. Bovenop de berg zocht ik naar een aandenken, Marc wees me op een haaientand aan een ketting en ik wist meteen dat dat het was. Het kopen van deze tand prikkede me om mijn oude lifde voor haaien nu eindelijk eens uit te diepen; ik krijg er een hobby bij.
Beneden aangekomen zag ik een kledingwinkeltje met leuke shirts e.d. Ik heb 1 Hootie gekocht en 2 T-shirts (waarvan 1 voor Nick), erg leuke kleding en niet duur. Tevreden over de dag heb ik 's avonds mn bedje opgezocht, een drukke week staat weer voor de deur.
Maandag 19 april:
De hele dag door weer met sessies gewerkt en een gesprek met mijn psychologe gehad. Dit keer heb ik met haar gesproken over mijn bewustwording van de afscheid van mijn account op Runscape. Het klinkt raar maar voor mijn account zal ik door een rouwproces heen moeten om er goed afscheid van te nemen. Ik plan mijn afscheid dan ook op 5 mei (bevrijdingsdag) in, dan wil ik mijn account opheffen (Marc gaf me deze tip). Daarna kan ik ff uithuilen en opnieuw beginnen, een leven zonder aandacht voor mijn verslaving.
's avonds kwamen er weer emoties naar boven, er was geld gestolen van 1 van de clienten (120 euro) en het voelde alsof ik een mes in mn ribben kreeg. Mijn vertrouwen in de groep was zwaar beschadigd door deze laffe daad. Uiteraard had niemand dit gedaan maar ik heb het niet los kunnen laten en bleef in mijn emotie hangen. Een goed punt om met mn psychologe te bespreken (weer een leerpuntje erbij).
Aan het eind van de avond hebben Marc en ik weer goed met elkaar gesproken, ik ben blij dat het bewustzijn en werken aan zichzelf nu ook aan het komen is. De afgelopen week heeft ie veel tijd aan anderen besteed, nu werd het tijd voor hemzelf. Maar daar heb ik wel vertrouwen in, net als dat het vertrouwen in mijzelf is toegenomen en dat doet me goed.
Vandaag de gebruikelijke sessies echter 's middags hebben we een kleine activiteit. Helaas is die hetzelfde als vorige week (paardrijden) dus koos ik en een aantal anderen om die over te slaan. Om toch bezig te zijn heb ik gevraagd te mogen koken voor 15 personen, Kees wilde graag helpen dus wilden we Macaroni a la Kees en Toni maken. Helaas hadden we niet de ingredienten om de speciale macaroni te maken dus hebben we maar wat geexperimenteerd om toch tot een lekkere macaroni te komen. En volgens de reacties was dat aardig gelukt. Alles was op en de buikjes gevuld. Na het eten kreeg Dries een paniekaanval, Dries zit in zijn Detox (ontwenningsperiode van drugs en alcohol) en kon het even niet meer aan. Heb ff naast hem gezeten en moed ingesproken, dat deed hem gelukkig goed. Uiteindelijk heeft ie pillen gekregen en is gaan slapen, net als wij. Morgen staat een nieuwe uitdaging voor de deur; een bezoek aan de Tafelberg.
Zondag 18 april:
Vroeg op want we gaan de Tafelberg bezoeken. Uiteindelijk zijn we om 9.30 uur vertrokken en daar aangekomen was het wel een erg grote rots (zeg maar gigaberg). Met zijn allen in de kabelbaan naar boven en eenmaal daar aangekomen was ik verbaasd over het gigantisch mooie uitzicht. We konden nagenoeg geheel Kaapstad overzien, ver in de zee kijken en, nog mooier, we zagen Robbeneiland liggen. De Tafelberg is bovenop erg plat dus konden we een wandeling maken waardoor we de Tafelberg beter leerden kennen en nog meer mooie uitzichten te zien kregen. Wat was dit een ontzettend mooie ervaring, die had ik niet willen missen. Bovenop de berg zocht ik naar een aandenken, Marc wees me op een haaientand aan een ketting en ik wist meteen dat dat het was. Het kopen van deze tand prikkede me om mijn oude lifde voor haaien nu eindelijk eens uit te diepen; ik krijg er een hobby bij.
Beneden aangekomen zag ik een kledingwinkeltje met leuke shirts e.d. Ik heb 1 Hootie gekocht en 2 T-shirts (waarvan 1 voor Nick), erg leuke kleding en niet duur. Tevreden over de dag heb ik 's avonds mn bedje opgezocht, een drukke week staat weer voor de deur.
Maandag 19 april:
De hele dag door weer met sessies gewerkt en een gesprek met mijn psychologe gehad. Dit keer heb ik met haar gesproken over mijn bewustwording van de afscheid van mijn account op Runscape. Het klinkt raar maar voor mijn account zal ik door een rouwproces heen moeten om er goed afscheid van te nemen. Ik plan mijn afscheid dan ook op 5 mei (bevrijdingsdag) in, dan wil ik mijn account opheffen (Marc gaf me deze tip). Daarna kan ik ff uithuilen en opnieuw beginnen, een leven zonder aandacht voor mijn verslaving.
's avonds kwamen er weer emoties naar boven, er was geld gestolen van 1 van de clienten (120 euro) en het voelde alsof ik een mes in mn ribben kreeg. Mijn vertrouwen in de groep was zwaar beschadigd door deze laffe daad. Uiteraard had niemand dit gedaan maar ik heb het niet los kunnen laten en bleef in mijn emotie hangen. Een goed punt om met mn psychologe te bespreken (weer een leerpuntje erbij).
Aan het eind van de avond hebben Marc en ik weer goed met elkaar gesproken, ik ben blij dat het bewustzijn en werken aan zichzelf nu ook aan het komen is. De afgelopen week heeft ie veel tijd aan anderen besteed, nu werd het tijd voor hemzelf. Maar daar heb ik wel vertrouwen in, net als dat het vertrouwen in mijzelf is toegenomen en dat doet me goed.
maandag 19 april 2010
Dag 7, 8 en 9
Woensdag 14 april:
Vandaag een drukke dag, 4 sessies gehad en gesport. De sessies geven telkens weer andere inzichten, daarom is het ook lekker om eens een keer eruit te gaan en te gaan sporten. Ik probeer mn conditie te verbeteren maar merk dat ik 2½ jaar heb verknald waardoor mn conditie zijn dieptepunt heeft bereikt. Maar niet getreurd, ik kan 3 dagen per week sporten (ongeveer 45 minuten) en probeer zo veel mogelijk aan de cardio te werken. Deze avond hebben we creatieve therapie gehad hetgeen niet echt aansluiting kon vinden bij de groep. Veel gelachen dat wel en na de afsluiting zijn Mark en ik nog lekker gaan filosoferen.
Dnderdag 15 april:
De dag weer vol met sessies, onze persoonlijkheden worden uit elkaar gerafeld om in te laten zien wie of wat er binnen in je zit. Soms erg heftige reacties, maar de heftigste zijn de sessies in de avond. Dan komen de confrontaties, door de organisatie is aan de familie/vrienden gevraagd een brief te schrijven over jouw verslaving. Deze brief wordt ook in de groep voorgelezen en dat roept soms heftige emoties op. Vanavond had ik eerst Nick gebeld, het deed me goed zijn stem te horen. Hij was ook blij mij te horen en dat geeft me weer kracht. Die kon ik goed gebruiken want ik was de pineut, een brief van Carolien lag voor me klaar.
Markus (counsilor) vroeg me deze voor te lezen en dat heb ik gedaan. Ik was deels geschokt van de brief en deels was ik al op de hoogte. Maar Markus liet het er niet bij zitten, hij liet me inzien wat voor schade ik aanbracht aan mijn zoon en noemde me een slechte vader. Dit was het breekpunt waar hij (en ook ik) op zaten te wachten. Tranen begonnen te stromen, harder had ie me niet kunnen raken. Ik kreeg de tijd om te rehabiliteren, maar toen kwam Mark naar me toe en gaf me vreselijk op mijn donder. Ik had het toch zo makkelijk, ik hoefde allen maar ctrl-alt-delete in te drukken en weg was mijn account. Zij allen hebben een drugs of alcoholprobleem, dat lag complexer.
Ineens werd het me duidelijk. Ik, gameverslaafde, dacht dat ik helemaal afscheid had genomen van mijn gaming. Maar niets was minder waar. Mij werd gevraagd mijn acoount gewoon te vernietigen en mijn innerlijke reactie was: Ik heb 1 jaar hierin gestopt, dat ga ik toch niet zo maar opgeven?.
Hoe kan ik mezelf zo voor de gek houden? Ik was niet eens bereid afstand van mijn acoount te nemen, hoe kan ik dan stoppen met gamen? Deze moker kwam hard, heel hard aan. Onbewust was ik niet van plan te stoppen, daar was ik heel erg van geschrokken.
Carolien; ik snap dat je moeite had met het schrijven van de brief maar je hebt er goed aan gedaan hem zo te schrijven. Ik ben o.a. daardoor verder gekomen met mijn herstel en dat is het enige wat momenteel geldt, dank je wel :-].
Vrijdag 16 april:
Vandaag weer van 7 - 22 uur een programma maar 's avonds hadden we een barbeque. Dirk en Frits (clienten) waren de chef koks van de avond en we hadden ff een gezellige break. Maar daarna komen de brieven weer, en 1 client (Marcel) had 3 brieven ontvangen. Elke brief kende 4 pagina's, het was duidelijk dat deze mensen erg betrokken waren maar ook erg boos en teleurgesteld.. De brieven maakten erg veel indruk. Wat heeft hij zijn familie, vrienden e.a. voorgelogen, gemanipuleerd, bedrogen en geestelijk beschadigd. Zijn kinderen totaal geen aandacht geven, zijn vrouw verwaarlozen en bedriegen en manipuleren. Dat doe je toch niet? Zijn reactie daarentegen was erg kalm hetgeen tot heftige reacties leidde van de groep. Het lijkt hem allemaal niets te doen, alsof de boodschap niet overkomt. Heftige discussies volgen en niemand spaart hem. 1 Persoon staat zelfs met gebalde vuisten op, zo kwaad is ie geworden maar gaat daarna weer (gelukkig) zitten.
Dit soort sessies levert veel irritatie, frustatie en boosheid op en dat is goed. Zo leer je omgaan met je eigen emoties maar ook het lijdend voorwerp (de persoon voor wie de brief bedoeld is) wordt flink geconfronteerd waardoor die persoon eens ff flink mag nadenken over de consequenties van zijn daden. Uiteraard met het doel er lering van de trekken in de hoop een extra stimulans te vinden om van de drug/alcohol af te blijven. Na een heftige avond is de moeheid er weer ingeslopen en wordt het bedje weer opgezocht.
Ik lig op een kamer met 4 personen, Kees, Bob en Marcel. Alle vier willen we hard aan ons herstel werken en dat kan ik niet van iedereen zeggen. Sommige denken dat ze hard aan hun herstel werken maar daarmee houden ze zichzelf voor de gek.
Vandaag een drukke dag, 4 sessies gehad en gesport. De sessies geven telkens weer andere inzichten, daarom is het ook lekker om eens een keer eruit te gaan en te gaan sporten. Ik probeer mn conditie te verbeteren maar merk dat ik 2½ jaar heb verknald waardoor mn conditie zijn dieptepunt heeft bereikt. Maar niet getreurd, ik kan 3 dagen per week sporten (ongeveer 45 minuten) en probeer zo veel mogelijk aan de cardio te werken. Deze avond hebben we creatieve therapie gehad hetgeen niet echt aansluiting kon vinden bij de groep. Veel gelachen dat wel en na de afsluiting zijn Mark en ik nog lekker gaan filosoferen.
Dnderdag 15 april:
De dag weer vol met sessies, onze persoonlijkheden worden uit elkaar gerafeld om in te laten zien wie of wat er binnen in je zit. Soms erg heftige reacties, maar de heftigste zijn de sessies in de avond. Dan komen de confrontaties, door de organisatie is aan de familie/vrienden gevraagd een brief te schrijven over jouw verslaving. Deze brief wordt ook in de groep voorgelezen en dat roept soms heftige emoties op. Vanavond had ik eerst Nick gebeld, het deed me goed zijn stem te horen. Hij was ook blij mij te horen en dat geeft me weer kracht. Die kon ik goed gebruiken want ik was de pineut, een brief van Carolien lag voor me klaar.
Markus (counsilor) vroeg me deze voor te lezen en dat heb ik gedaan. Ik was deels geschokt van de brief en deels was ik al op de hoogte. Maar Markus liet het er niet bij zitten, hij liet me inzien wat voor schade ik aanbracht aan mijn zoon en noemde me een slechte vader. Dit was het breekpunt waar hij (en ook ik) op zaten te wachten. Tranen begonnen te stromen, harder had ie me niet kunnen raken. Ik kreeg de tijd om te rehabiliteren, maar toen kwam Mark naar me toe en gaf me vreselijk op mijn donder. Ik had het toch zo makkelijk, ik hoefde allen maar ctrl-alt-delete in te drukken en weg was mijn account. Zij allen hebben een drugs of alcoholprobleem, dat lag complexer.
Ineens werd het me duidelijk. Ik, gameverslaafde, dacht dat ik helemaal afscheid had genomen van mijn gaming. Maar niets was minder waar. Mij werd gevraagd mijn acoount gewoon te vernietigen en mijn innerlijke reactie was: Ik heb 1 jaar hierin gestopt, dat ga ik toch niet zo maar opgeven?.
Hoe kan ik mezelf zo voor de gek houden? Ik was niet eens bereid afstand van mijn acoount te nemen, hoe kan ik dan stoppen met gamen? Deze moker kwam hard, heel hard aan. Onbewust was ik niet van plan te stoppen, daar was ik heel erg van geschrokken.
Carolien; ik snap dat je moeite had met het schrijven van de brief maar je hebt er goed aan gedaan hem zo te schrijven. Ik ben o.a. daardoor verder gekomen met mijn herstel en dat is het enige wat momenteel geldt, dank je wel :-].
Vrijdag 16 april:
Vandaag weer van 7 - 22 uur een programma maar 's avonds hadden we een barbeque. Dirk en Frits (clienten) waren de chef koks van de avond en we hadden ff een gezellige break. Maar daarna komen de brieven weer, en 1 client (Marcel) had 3 brieven ontvangen. Elke brief kende 4 pagina's, het was duidelijk dat deze mensen erg betrokken waren maar ook erg boos en teleurgesteld.. De brieven maakten erg veel indruk. Wat heeft hij zijn familie, vrienden e.a. voorgelogen, gemanipuleerd, bedrogen en geestelijk beschadigd. Zijn kinderen totaal geen aandacht geven, zijn vrouw verwaarlozen en bedriegen en manipuleren. Dat doe je toch niet? Zijn reactie daarentegen was erg kalm hetgeen tot heftige reacties leidde van de groep. Het lijkt hem allemaal niets te doen, alsof de boodschap niet overkomt. Heftige discussies volgen en niemand spaart hem. 1 Persoon staat zelfs met gebalde vuisten op, zo kwaad is ie geworden maar gaat daarna weer (gelukkig) zitten.
Dit soort sessies levert veel irritatie, frustatie en boosheid op en dat is goed. Zo leer je omgaan met je eigen emoties maar ook het lijdend voorwerp (de persoon voor wie de brief bedoeld is) wordt flink geconfronteerd waardoor die persoon eens ff flink mag nadenken over de consequenties van zijn daden. Uiteraard met het doel er lering van de trekken in de hoop een extra stimulans te vinden om van de drug/alcohol af te blijven. Na een heftige avond is de moeheid er weer ingeslopen en wordt het bedje weer opgezocht.
Ik lig op een kamer met 4 personen, Kees, Bob en Marcel. Alle vier willen we hard aan ons herstel werken en dat kan ik niet van iedereen zeggen. Sommige denken dat ze hard aan hun herstel werken maar daarmee houden ze zichzelf voor de gek.
donderdag 15 april 2010
Dag 4, 5 en 6
Zondag 11 april:
Vandaag een "actieve" dag. Na de gebruike ochtendwndeling zijn we door een kloof gelopen naar een waterval. Lopen kon je het niet noemen, we moesten echt over rotsen klimmen. Het was een zware tocht met te weinig drinken en eten. Ik wilde als een berggeit over de rotsen gaan wat resulkteerde in een 4-tal valpartijen. Uiteindelijk dodelijk vermoeid weer terug bij het begin gekomen, ik zat er helemaal doorheen. Mijn groepsgenoten waren wel blij, hield ik eindelijk eens een keer mn mond. In de avond nog een sessie gedaan en de afsluiting.
Maandag 12 april:
's Morgens een goed gesprek met marianda de psycholoog gehad. In dit tweede gesprek kwam al duidelijk naar voren dat ik het erg goed naar mn zin had en dat ik me op mn gemak voelde. Ik was ontroerd door de prettige omgeving waarin ik me verkeer. De mensen om me heen, lotgenoten en personeel, zorgen er voor dat ik de intimiteit voel. Dat is tevens ook een valkuil van me als ik terug kom in Nederland, deze groep is er dan niet meer en bestaat het gevaar dat ik in een zwart gat val. Hierop kan ik me gaan voorbereiden. Verder nog 4 sessies afgewerkt en 's middags gaan sporten. Het was weer heerlijk om wat aan mijn cardio te doen. Ik voelde me fris aan het einde van de ddag en heb deze ook zeer aangenaam afgesloten.
Dinsdag 13 april:
Zowel gisteren als vandaag ben ik dichter bij mn gevoel gekomen, voor het eerst ervaar ik een warm gevoel bij het luisteren naar de verhalen van mijn lotgenoten. Een traantje wegpinken komt dan ook regelmatig voor.
Met Marianda heb ik dit ook besproken en ook zij ziet de progressie. Marianada is een fijne psychologe en het lijkt net alsof we elkaar al jaren kennen. Soms lijkt het allemaal wat te veel te worden maar ik werk me er graag doorheen.
Een van onze sessie ging over het rouwproces, een proces wat je als verslaafde herkent maar ook in het normale leven gewoon kunt plaatsen. Fantastisch om dit nog eens mee te krijgen, het is erg leerzaam (ondanks dat ik het al eens gezien heb).
In de afgelopen dagen trek ik veel met Mark op, we vullen elkaar prima aan en kunnen veel met elkaar delen. Een erg goede steun en toeverlaat waar ik mn verhaal ook kwijt kan. Ook andere personen maken een grote indruk op me; een van hen is Kees. Hij is begin 20, gok- en cannabisverslaafd en heeft 2 jaar in de gevangenis gezeten voor allerlei (kleine) misdaden. Deze jongen heeft een erg puur hart maar kan zijn emoties niet kwijt. Het is mooi om te zien hoe de jongen hier opbloeit en zichzelf steeds beter leert kennen en ook nog een beter mens wil worden zonder stelen en verslaving.
Vandaag een "actieve" dag. Na de gebruike ochtendwndeling zijn we door een kloof gelopen naar een waterval. Lopen kon je het niet noemen, we moesten echt over rotsen klimmen. Het was een zware tocht met te weinig drinken en eten. Ik wilde als een berggeit over de rotsen gaan wat resulkteerde in een 4-tal valpartijen. Uiteindelijk dodelijk vermoeid weer terug bij het begin gekomen, ik zat er helemaal doorheen. Mijn groepsgenoten waren wel blij, hield ik eindelijk eens een keer mn mond. In de avond nog een sessie gedaan en de afsluiting.
Maandag 12 april:
's Morgens een goed gesprek met marianda de psycholoog gehad. In dit tweede gesprek kwam al duidelijk naar voren dat ik het erg goed naar mn zin had en dat ik me op mn gemak voelde. Ik was ontroerd door de prettige omgeving waarin ik me verkeer. De mensen om me heen, lotgenoten en personeel, zorgen er voor dat ik de intimiteit voel. Dat is tevens ook een valkuil van me als ik terug kom in Nederland, deze groep is er dan niet meer en bestaat het gevaar dat ik in een zwart gat val. Hierop kan ik me gaan voorbereiden. Verder nog 4 sessies afgewerkt en 's middags gaan sporten. Het was weer heerlijk om wat aan mijn cardio te doen. Ik voelde me fris aan het einde van de ddag en heb deze ook zeer aangenaam afgesloten.
Dinsdag 13 april:
Zowel gisteren als vandaag ben ik dichter bij mn gevoel gekomen, voor het eerst ervaar ik een warm gevoel bij het luisteren naar de verhalen van mijn lotgenoten. Een traantje wegpinken komt dan ook regelmatig voor.
Met Marianda heb ik dit ook besproken en ook zij ziet de progressie. Marianada is een fijne psychologe en het lijkt net alsof we elkaar al jaren kennen. Soms lijkt het allemaal wat te veel te worden maar ik werk me er graag doorheen.
Een van onze sessie ging over het rouwproces, een proces wat je als verslaafde herkent maar ook in het normale leven gewoon kunt plaatsen. Fantastisch om dit nog eens mee te krijgen, het is erg leerzaam (ondanks dat ik het al eens gezien heb).
In de afgelopen dagen trek ik veel met Mark op, we vullen elkaar prima aan en kunnen veel met elkaar delen. Een erg goede steun en toeverlaat waar ik mn verhaal ook kwijt kan. Ook andere personen maken een grote indruk op me; een van hen is Kees. Hij is begin 20, gok- en cannabisverslaafd en heeft 2 jaar in de gevangenis gezeten voor allerlei (kleine) misdaden. Deze jongen heeft een erg puur hart maar kan zijn emoties niet kwijt. Het is mooi om te zien hoe de jongen hier opbloeit en zichzelf steeds beter leert kennen en ook nog een beter mens wil worden zonder stelen en verslaving.
zaterdag 10 april 2010
Aankomst, dag 1, 2 en 3
Woensdagavond 10 uur. We landen op Kaapstad en ben benieuwd naar de groep. Ik word opgewacht door Bas (directeur add care) en Markus (directeur Solace; de verzorgingsboerderij). Samen met 2 andere lotgenoten van me gaan we naar de boerderij. Na een uurtje rijden zijn we er en worden vriendelijk ontvangen door de overige lotgenoten. In totaal zijn we met zijn 7en dus de groep wordt al wat groter (eerst waren er 4). Moe maar voldaan word ik naar mn kamer gedirigeerd en ben meteen gaan slapen.
In verband met discretie zijn de namen van de lotgenoten fictief
8-4-2010
6.45 uur worden we gewekt voor de ochtendwandeling, om 7 uur vertrekken we en beginnen zo aan een frisse start aan de eerste dag. Ik leer zo de andere personen kennen. Dirk is mijn kamergenoot heeft drugs-/alcohol- en gokverslaving en das heel wat. Hij zit er voor de 2e keer, vorig jaar was hij hier oook al geweest maar na 4 maanden clean ging ie weer in de fout. Dirk is een goei menneke maar wat terughoudend voor nieuwe contacten.
Om 8 uur hebben we ontbijt, na het ontbijt hebben we s'morgens 2 sessies met Jonathan. Jonathan gaat dieper in op wat verslaving niet is.Hierin is veel herkenbaar, je gaat het zien als een manier van leven maar dat is het niet. Vervolgens wordt dit gereflecteerd op onszelf en mag iedereen zijn eigen ervaring vertellen en zeggen wat het met die persoon doet. Je ziet dat je je leven om je heen helemaal kapot aan t maken bent, sommige zijn zelfs huis, vriendin, baan etc kwijt door de verslaving.
12 uur lunchen, na de lunch heb ik een medische keuring door de arts, Peter. Hij is lachu, zo zouden meer dokters moeten zijn. Ik word gechecked, alles prfima. Ik blijk een sporthart te hebben (75 pols en bloeddruk 110/70), lachu ik rook te veel en sport al 2 jaar niet meer.
Vervolgens gaan we naar de volgende sessie met Jon, psycholoog. Centraal staat bewustwording, we krijgen voorbeelde te zien waaruit duidelijk blijkt dat als je je focust op 1 ding, je de rest om je heen helemaal vergeet. Ook leert hij ons te luisteren zonder naar elkaar te praten, allemaal doordenkertjes ik moet er nog steeds over nadenken.
s'avonds nog een sessie met Andrew zat er toen al aardig doorheen. Om 22 uur sluiten we de dag af en evalueren deze dag door een groepsessie waarbij iedereen aan het woord wordt gelaten.
Ik merk na een dag dat er heel vaak wordt stil gestaan bij je gevoel. bijna alle sessies laten je ff daarbij stil staan en moet je letterlijk uitspreken hoe je je voelt. De dag heeft vele indrukken nagelaten en we evalueren onder het genot van een peuk (iedereen rookt op 1 na) tot 12 uur snachts. Dan gaan we naar bed.
9-4-2010
6.45 uur wakker wrden en wandelen, na het ontbijt heb ik een gesprek met de psychologe, Marianda. Het verbaast me hoe ze zo snel naar de kern van mijn "probleem" komt en het gesprek voelde goed aan.
Vervolgens weer een sessie met Jonathan, hierin mochten we onze mening over de ander geven kortom een spiegel voorzetten. Dat was voor sommigen redelijk confronterend maar goed. Na de lunch hebben we gwerkt aan ons stappenplan, het stappenplan is er om je bewust te maken van nagenoeg elke consequentie die de verslaving heeft op jouw leven. Hierbij worden veel gevolgen besproken zodat je je steeds bewuster wordt wat verslaving echt is.
's avonds uit eten geweest bij de pizzeria (uiteraard pizza besteld) en daarna film gekeken over verslaving. Veel mensen vonden hem indrukwekkend, ik vond het meer fictie en niet aansluiten bij de verslaving zoals wij m kennen hier in Zuid Afrika.
10-4-2010
nu om 8 uur wandelen en na het ontbijt 2 sessies met Robert waarbij ons gevoel aan de orde komt. Welke invloeden het gevoel op je heeft waarbij er 8 soorten gevoel valt waar te nemen. Ik heb veel nagedacht over deze sessie en ik werd me (weer) wat bewuster van mij gevoel. Vervolgens hebben wij de het 12 stappenmodel van AA besproken en enkele stappen nader toegelicht gekregen.
na de lunch was er een verrassing, we gingen naar de krokodillenfarm en hebben daar ook een witte krokodil gezien. Steve Irwin was er niks bij, omze begeleider sloeg de krokodillen gewoon weg. Na terugkomst een gesprek met Markus gehad, mijn begelieder hier. Ook hier een goede basis gelegd voor een vervolg waarbij mijn verleden redelijk is doorgespit. Na de sessie gaan we paardrijden, we gingen een schitterend gebied van Wellington door. Het was echt genieten van het uitzicht en relaxed.
Mijn eerste drie dagen zitten er op, ik merk dat de kracht van de groep en de kracht van herhaling heel belangrijk in ons proces is. Ook het uitspreken van hoe je je voelt, meerdere malen op een dag, geeft aan dat je naar je zelf moet kijken.
Mijn dagboek mag ik 3 keer per week bijhouden dus de vlgende keer is over een paar dagen
In verband met discretie zijn de namen van de lotgenoten fictief
8-4-2010
6.45 uur worden we gewekt voor de ochtendwandeling, om 7 uur vertrekken we en beginnen zo aan een frisse start aan de eerste dag. Ik leer zo de andere personen kennen. Dirk is mijn kamergenoot heeft drugs-/alcohol- en gokverslaving en das heel wat. Hij zit er voor de 2e keer, vorig jaar was hij hier oook al geweest maar na 4 maanden clean ging ie weer in de fout. Dirk is een goei menneke maar wat terughoudend voor nieuwe contacten.
Om 8 uur hebben we ontbijt, na het ontbijt hebben we s'morgens 2 sessies met Jonathan. Jonathan gaat dieper in op wat verslaving niet is.Hierin is veel herkenbaar, je gaat het zien als een manier van leven maar dat is het niet. Vervolgens wordt dit gereflecteerd op onszelf en mag iedereen zijn eigen ervaring vertellen en zeggen wat het met die persoon doet. Je ziet dat je je leven om je heen helemaal kapot aan t maken bent, sommige zijn zelfs huis, vriendin, baan etc kwijt door de verslaving.
12 uur lunchen, na de lunch heb ik een medische keuring door de arts, Peter. Hij is lachu, zo zouden meer dokters moeten zijn. Ik word gechecked, alles prfima. Ik blijk een sporthart te hebben (75 pols en bloeddruk 110/70), lachu ik rook te veel en sport al 2 jaar niet meer.
Vervolgens gaan we naar de volgende sessie met Jon, psycholoog. Centraal staat bewustwording, we krijgen voorbeelde te zien waaruit duidelijk blijkt dat als je je focust op 1 ding, je de rest om je heen helemaal vergeet. Ook leert hij ons te luisteren zonder naar elkaar te praten, allemaal doordenkertjes ik moet er nog steeds over nadenken.
s'avonds nog een sessie met Andrew zat er toen al aardig doorheen. Om 22 uur sluiten we de dag af en evalueren deze dag door een groepsessie waarbij iedereen aan het woord wordt gelaten.
Ik merk na een dag dat er heel vaak wordt stil gestaan bij je gevoel. bijna alle sessies laten je ff daarbij stil staan en moet je letterlijk uitspreken hoe je je voelt. De dag heeft vele indrukken nagelaten en we evalueren onder het genot van een peuk (iedereen rookt op 1 na) tot 12 uur snachts. Dan gaan we naar bed.
9-4-2010
6.45 uur wakker wrden en wandelen, na het ontbijt heb ik een gesprek met de psychologe, Marianda. Het verbaast me hoe ze zo snel naar de kern van mijn "probleem" komt en het gesprek voelde goed aan.
Vervolgens weer een sessie met Jonathan, hierin mochten we onze mening over de ander geven kortom een spiegel voorzetten. Dat was voor sommigen redelijk confronterend maar goed. Na de lunch hebben we gwerkt aan ons stappenplan, het stappenplan is er om je bewust te maken van nagenoeg elke consequentie die de verslaving heeft op jouw leven. Hierbij worden veel gevolgen besproken zodat je je steeds bewuster wordt wat verslaving echt is.
's avonds uit eten geweest bij de pizzeria (uiteraard pizza besteld) en daarna film gekeken over verslaving. Veel mensen vonden hem indrukwekkend, ik vond het meer fictie en niet aansluiten bij de verslaving zoals wij m kennen hier in Zuid Afrika.
10-4-2010
nu om 8 uur wandelen en na het ontbijt 2 sessies met Robert waarbij ons gevoel aan de orde komt. Welke invloeden het gevoel op je heeft waarbij er 8 soorten gevoel valt waar te nemen. Ik heb veel nagedacht over deze sessie en ik werd me (weer) wat bewuster van mij gevoel. Vervolgens hebben wij de het 12 stappenmodel van AA besproken en enkele stappen nader toegelicht gekregen.
na de lunch was er een verrassing, we gingen naar de krokodillenfarm en hebben daar ook een witte krokodil gezien. Steve Irwin was er niks bij, omze begeleider sloeg de krokodillen gewoon weg. Na terugkomst een gesprek met Markus gehad, mijn begelieder hier. Ook hier een goede basis gelegd voor een vervolg waarbij mijn verleden redelijk is doorgespit. Na de sessie gaan we paardrijden, we gingen een schitterend gebied van Wellington door. Het was echt genieten van het uitzicht en relaxed.
Mijn eerste drie dagen zitten er op, ik merk dat de kracht van de groep en de kracht van herhaling heel belangrijk in ons proces is. Ook het uitspreken van hoe je je voelt, meerdere malen op een dag, geeft aan dat je naar je zelf moet kijken.
Mijn dagboek mag ik 3 keer per week bijhouden dus de vlgende keer is over een paar dagen
dinsdag 6 april 2010
Een dag voor vertrek
Vandaag de laatste puntjes afgemaakt, betaling voor de vliegticket afgewerkt en verschillende telefoontjes gepleegd om nog enkele mensen nader te informeren.
Mn gevoel gaat op en af gedurende de dag, het is spannend het is angstig maar het is ook goed. Ik denk niet na over wat er kan gebeuren ik laat het allemaal nu maar eens gebeuren.
Het is 10 uur 's avonds en alles ingepakt. Klaar om naar bed te gaan want moet er vroeg uit. Het vliegtuig vertrekt om 10.25 uur en komt om 22.00 uur in kaapstad aan. Er zitten nog 2 andere patienten in het vliegtuig maar vanwege de privacy mogen we niet vooraf aan elkaar voorgesteld worden. Jammer, had het wel leuk gevonden wat aanspraak. Dan maar alleen onderweg. op weg naar Zuid-Afrika.
Mn gevoel gaat op en af gedurende de dag, het is spannend het is angstig maar het is ook goed. Ik denk niet na over wat er kan gebeuren ik laat het allemaal nu maar eens gebeuren.
Het is 10 uur 's avonds en alles ingepakt. Klaar om naar bed te gaan want moet er vroeg uit. Het vliegtuig vertrekt om 10.25 uur en komt om 22.00 uur in kaapstad aan. Er zitten nog 2 andere patienten in het vliegtuig maar vanwege de privacy mogen we niet vooraf aan elkaar voorgesteld worden. Jammer, had het wel leuk gevonden wat aanspraak. Dan maar alleen onderweg. op weg naar Zuid-Afrika.
zaterdag 3 april 2010
Eerste aanzet
Vandaag een blog aangemaakt om mijn ervaringen in Zuid Afrika vast te leggen. Ik heb geen idee of ik deze blog dagelijks kan bijhouden maar ik zal het zeker gaan proberen. Dit wordt de eerste aanzet tot een online dagboek en ik heb zojuist de aftrap verricht.
Woensdag 7 april om 10.25 uur vertrekt mijn vliegtuig, een rechtstreekse vlucht naar Kaapstad. De vliegreis duurt 11½ uur en bij aankomst wacht me nog een ritje van 68 km naar Wellington, daar waar de zorgboerderij is gelegen.
Ik heb nog geen idee wat me precies te wachten staat, wel weet ik dat er een strak dagprogramma gevolgd dient te worden, deze duurt van 7 uur 's morgens tot 10 uur 's avonds. Kortom geen vakantieverblijf maar echt werken.
Om een indruk van de locatie te krijgen kun je de volgende pagina bekijken:
http://www.addictioncare.nl/zorgboerderij-zuid-afrika
Momenteel is het daar beginnend herfst met temperaturen variërend van 22-25 graden veelal zonnig maar ook wat bewolking. kortom lekkere leefomgeving wat een relaxte sfeer zal creëeren.
Ondanks de goede omstandigheden ga ik met angst in mijn lijf daar naar toe. Ik weet dat ik daar een confrontatie met mezelf zal hebben die ik altijd heb ontweken. Maar ook ga ik erheen met frisse moed en de hoop dat deze intensieve weken bij zullen dragen aan de (goede) mens in me. Het zal zwaar worden maar hopenlijk zeker de moeite waard.
Woensdag 7 april om 10.25 uur vertrekt mijn vliegtuig, een rechtstreekse vlucht naar Kaapstad. De vliegreis duurt 11½ uur en bij aankomst wacht me nog een ritje van 68 km naar Wellington, daar waar de zorgboerderij is gelegen.
Ik heb nog geen idee wat me precies te wachten staat, wel weet ik dat er een strak dagprogramma gevolgd dient te worden, deze duurt van 7 uur 's morgens tot 10 uur 's avonds. Kortom geen vakantieverblijf maar echt werken.
Om een indruk van de locatie te krijgen kun je de volgende pagina bekijken:
http://www.addictioncare.nl/zorgboerderij-zuid-afrika
Momenteel is het daar beginnend herfst met temperaturen variërend van 22-25 graden veelal zonnig maar ook wat bewolking. kortom lekkere leefomgeving wat een relaxte sfeer zal creëeren.
Ondanks de goede omstandigheden ga ik met angst in mijn lijf daar naar toe. Ik weet dat ik daar een confrontatie met mezelf zal hebben die ik altijd heb ontweken. Maar ook ga ik erheen met frisse moed en de hoop dat deze intensieve weken bij zullen dragen aan de (goede) mens in me. Het zal zwaar worden maar hopenlijk zeker de moeite waard.
Abonneren op:
Posts (Atom)
