Dag 13, 14 en 15

Dinsdag 20 april

Vandaag het gebruikelijke patroon, 6.45 uur op wandelen, ontbijten en diverse sessies. Vandaag weer mogen sporten en ik merk dat het me goed doet. Mijn conditie neemt langzamerhand toe en voel me lichtjes fitter worden. Maar de spanning is voornamelijk 's avonds als de brieven van de familieleden of vrienden worden voorgelezen. Vandaag weer een aantal brieven die veel emoties opriepen zowel bij de betrokken persoon als bij de medeclienten. Zo werken we allemaal aan het herstel en leren we van andermans ervaringen. Mark heeft inmiddels zijn brief ook gekregen en ik merk dat hij nu ook aan het doorbreken is. Het zet 'm tot nadenken en ben blij dat dat gebeurt. Voor de rest een relatief rustige dag voor mij.

Woensdag 21 april
Ook weer een lauwe dag, wederom een intensieve dag met de kanttekening dat we nog een extra sessie hebben gehad namelijk creatieve therapie. Ik geniet van de opdrachten die we krijgen, de bedoeling is dat de rechterhellft van onze hersennen aangesproken worden wat goed is voor eenieders ontwikkeling. Tevens is er een nieuwe bij ons aangesloten, we zijn nu met 14 man.
Ik voel dat ik wat stilsta in mijn ontwikkeling, wil graag de dagen hier gebruiken om mezelf zo goed als mogelijk te leren kennen.

Donderdag 22 april
Vandaag een lezing over afwijzing. Deze lezing bracht me tot een nieuw inzicht. Ik heb altijd mijn woede naar buiten geuit, woede ontstaan door kwetsingen. Nu zie ik dat ik niet mijn gevoel heb geuit maar enkel boosheid. Dit nieuwe inzicht geeft me meer handvaten om met het verleden af te rekenen. Tevens een gesprek met Marianda gehad die eveneens zeer leerzaam was. Ik merk dat ik nog steeds moeite heb om van mijn verslaving af te komen door afscheid van mijn account te nemen. Maar dit gaat zeker gebeuren, zonder deze actie heeft deze behandeling geen nut. Ik ben er dan ook klaar voor en heb de datum van afscheid vervroegd van 5 mei naar 30 april. Zo heb ik meer tijd om hier mijn rouwproces te doorlopen voordat ik naar huis ga.
Tevens zie ik in dat ik een groot deel van mijn leven mezelf gestort heb in school, werk, relaties of sporten. Ik heb nooit een balans hierin gevonden en dat is belangrijk voor mij.

Na het intensieve gesprek met Marianda ben ik nog ff gaan nadenken en heb even in de zon gezeten en alles laten bezinken. De zon deed me goed, maar ook mijn nieuwe leerpunten stemmen me tevreden. Ik was wat "ingedut" en merkte dat ik minder progessie boekte. Nu heb ik weer wat om aan te werekn. Bovendien krijg ik mij n plezier weer terug om thuis aan de slag te gaan. Ik wil weer graag gaan werken, heb dr zin an. Ook wil ik (nieuwe) hobbies oppakken, ik heb al verschillende inspiraties opgedaan. Deze dag voelde als mijn 2e doorbraak en het voelt goed.

Blijkbaar heeft deze ochtend veel indruk op me gemaakt, ik was prompt in slaap gevallen bij 1 van de sessies (tip: ga niet in een bank zitten na de lunch maar pak een stoel).

's Avonds waren er 3 brieven, waarvan 1 een hele diepe indruk op me heeft gemaakt. De brief was gericht aan Esther (alcoholverslaafde) en was geschreven door haar dochter. Deze brief confronteerde mij enorm, de dochter beschreef haar lijdensweg vanaf haar 10e jaar tot nu (ze is 17 dus een periode van 7 jaar). Hoe ze haar moeder wilde beschermen tegen de gekke dingen die ze kan doen als ze dronken is. Hoe ze haar op haar zij legt, bang dat ze zal stikken in haar eigen kots. Hoe ze toezag dat haar moeder zich 3 dagen lang opsloot in haar slaapkamer en zich laveloos dronk met de flessen naast haar bed. Ik moet er niet aan denken dat Nick zo een confromtatie van mij zou zien, uiteraard kent alcoholverslaving andere uitwerkingen als gameverslaving maar toch zie ik voor me hoe mijn zoon daaronder lijdt. Dat wil ik absoluut niet laten gebeuren!

Verder uit iemand zijn frustatie over een brief die nog steeds niet binnen is., heftige emoties breken los. Er hangt een dreigende sfeer in de groep, dit gaat zelfs gepaard met dreigende taal. Bang om het uit de hand lopen van dit conflict neemt Marc Kees mee en ik Bob. Er waren meer mensen bij betrokken, die hebben we maar ff links laten liggen. We hebben de gemoederen wat kunnen bedaren en ze zijn gaan inzien dat de dreigende handelingen en taal geen gewenst gedrag was. Ze hebben hun excuus in de groep aangeboden en het mooie is dat de hele groep elkaar zo goed kan vergeven, inziend dat met heftige emoties anders omgegaan moet worden dan boos worden. Dat is de kracht van deze behandeling, dat is de kracht van een (gevorderde) groep. Ook met woede moet je hier om leren gaan, dat is erg belangrijk.

Terugkijkend naar de afgelopen 15 dagen kan ik zeggen dat ik al erg veel geleerd heb en er steeds meer (levens)enthousiasme bij mij naar boven komt. Ik verlang bij terugkomst al naar mijn werk, nieuwe hobbies maar vooral mijn familie en mijn vrienden. Ik begin ze nou wel een beetje te missen.